Tryb pracy krokowej (single-step) jest jedną z podstawowych technik debugowania w systemach mikroprocesorowych i mikrokontrolerowych. Polega na wykonaniu dokładnie jednej instrukcji maszynowej, po czym procesor (we współpracy z mechanizmem debugowym) zatrzymuje wykonanie, aby programista mógł przeanalizować stan układu.
Odpowiedź "umożliwienie debugowania przez śledzenie wykonania i kontrolę stanu rejestrów oraz pamięci po każdej instrukcji" jest poprawna, bo w praktyce właśnie to robi debugger w trybie krokowym: po każdym kroku można podejrzeć rejestry, flagi, stos i wybrane obszary pamięci. Ułatwia to znalezienie instrukcji lub fragmentu kodu, po którym wartości zaczynają odbiegać od oczekiwanych, a więc pozwala diagnozować błędy logiczne i błędne sekwencje operacji.
Odpowiedź "zwiększenie szybkości wykonywania programu przez optymalizację kolejności instrukcji" jest błędna: wykonywanie krokowe z definicji spowalnia program, bo po każdej instrukcji następuje zatrzymanie i analiza stanu. Nie jest to mechanizm optymalizacji ani przyspieszania.
Odpowiedź "uniemożliwienie obsługi przerwań zewnętrznych jako podstawowy cel pracy procesora" również jest błędna. W niektórych implementacjach debuggera przerwania mogą być chwilowo maskowane, aby nie zakłócały obserwacji, ale to jest co najwyżej efekt uboczny lub ustawienie środowiska, a nie główny cel trybu krokowego.
Odpowiedź "określenie szybkości przetwarzania poszczególnych rozkazów w warunkach normalnej pracy" jest błędna, ponieważ w trybie krokowym czas wykonania jest sztucznie zaburzony przez zatrzymania i narzędzia diagnostyczne. Do pomiarów wydajności używa się liczników sprzętowych, timerów i profilerów, a nie single-step.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "instrukcja po instrukcji", niemal zawsze chodzi o śledzenie przepływu programu i inspekcję stanu CPU, a nie o szybkość czy "wyłączanie przerwań".
