Wykonywanie pracy w pozycji niewygodnej (np. skrętnej, klęcznej, długotrwale pochylonej) powoduje przede wszystkim obciążenie organizmu wynikające ze sposobu wykonywania pracy. Tego typu obciążenia są typowo klasyfikowane jako uciążliwości (ergonomiczne), ponieważ dotyczą komfortu i wysiłku oraz mogą prowadzić do przeciążeń układu mięśniowo-szkieletowego, zmęczenia i spadku sprawności.
Odpowiedź "uciążliwości wynikające ze sposobu wykonywania pracy" pasuje do istoty problemu: źródłem jest tu pozycja ciała i sposób realizacji czynności (np. praca na kolanach, skręty tułowia, praca w ograniczonej przestrzeni). To są czynniki związane z organizacją stanowiska, techniką pracy i ergonomią, a niekoniecznie z samym środowiskiem (hałas, energia mechaniczna, porażenie itp.).
Pozostałe propozycje są mylące:
- "niebezpieczne czynniki w środowisku pracy" – brzmi poważnie, ale pozycja niewygodna sama w sobie zwykle nie jest czynnikiem niebezpiecznym w rozumieniu zagrożeń powodujących nagłe zdarzenia (np. porażenie, uderzenie, upadek z wysokości). Może zwiększać ryzyko, lecz nadal jest przede wszystkim obciążeniem ergonomicznym.
- "podstawowe zagrożenia występujące w czasie pracy" – to sformułowanie jest zbyt ogólne i nie wskazuje rodzaju oddziaływania. Pytanie dotyczy konkretnej kategorii skutków związanych z pozycją ciała.
- "czynniki występujące przy każdej pracy" – nieprawdziwe uogólnienie. Nie każda praca wymaga pozycji klęcznej czy skrętnej; jest to cecha określonych czynności i organizacji stanowiska.
W praktyce BHP taki problem rozpoznaje się w ocenie ryzyka oraz ocenie ergonomicznej stanowiska. Typowe działania to: dostosowanie wysokości i zasięgu pracy, użycie podestów/uchwytów, ograniczenie czasu trwania pozycji wymuszonych, rotacja zadań i przerwy regeneracyjne.
