W konstrukcji wektorowej używanej w nawigacji zliczeniowej rozpatruje się trzy wielkości: drogę po wodzie (ruch statku względem wody), prąd (ruch wody względem dna) oraz wynikową drogę nad dnem (ruch statku względem dna). Te trzy wektory tworzą tzw. trójkąt drogowy/prądowy.
Istota metody polega na dodawaniu wektorów: droga nad dnem = droga po wodzie + prąd. Z tego wynika praktyczna reguła rysunkowa: aby otrzymać wynikową drogę nad dnem, do końca wektora drogi po wodzie dokłada się wektor prądu. W wariancie opisanym jako bierne uwzględnianie prądu w zliczeniu graficznym oznacza to, że znany wektor prądu konstruuje się jako wektor "wyprowadzony z końca" wektora drogi po wodzie, tak aby domknąć trójkąt do wektora drogi nad dnem.
Odpowiedź "wyprowadza się z końca wektora drogi po wodzie" jest zgodna z zasadą geometrycznego dodawania wektorów (dokładanie wektora do końca poprzedniego). Pozostałe odpowiedzi są typowymi pułapkami:
- "wprowadza się do pozycji docelowej" sugeruje rysowanie "od celu", co nie jest regułą składania wektorów i może prowadzić do błędnego kierunku wektora.
- "wyprowadza się z końca wektora drogi nad dnem" odwraca kolejność działań: droga nad dnem jest zwykle wektorem wynikowym, a nie punktem startu do dokładania prądu w tym ujęciu.
- "wyprowadza się z pozycji wyjścia" bywa mylone z intuicją zliczenia, ale w trójkącie wektorowym kluczowa jest zasada "od końca do początku" przy dodawaniu, a nie koniecznie punkt geograficzny startu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz trójkąt drogowy, zapamiętaj równanie wektorowe i rysuj wektory "głowa–ogon" (koniec jednego jest początkiem następnego). To zwykle eliminuje odpowiedzi odwołujące się jedynie do pozycji wyjścia/docelowej.
