KWALIFIKACJA EKA4 - CZERWIEC 2006

PYTANIE NR 24.
Wykres przedstawia zależność miedzy kosztami zmiennymi, a rozmiarami produkcji w przedsiębiorstwie. Wynika z niego, że koszty produkcji w tym przedsiębiorstwie
Ilustracja przedstawia wykres liniowy, który obrazuje zależność między kosztami zmiennymi a rozmiarami produkcji w
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wykres pokazuje linię prostą wychodzącą z punktu (0,0), czyli koszty zmienne rosną w stałym stosunku do poziomu produkcji. Przy takim przebiegu, gdy produkcja np. się podwaja, koszty także się podwajają. To definicja proporcjonalności wprost, a nie degresji, progresji ani kosztów stałych.

Pełne wyjaśnienie:

Na wykresie oś pozioma przedstawia wielkość produkcji, a oś pionowa poziom kosztów. Linia jest prostą półprostą wychodzącą z punktu (0,0) i rośnie równomiernie. Taki kształt oznacza zależność typu y = a·x, czyli proporcjonalność wprost: koszty zmienne rosną dokładnie w tym samym tempie co produkcja.

W praktyce gospodarczej interpretacja jest następująca: jeśli koszt jest proporcjonalny, to przy wzroście produkcji o określony procent koszt całkowity wzrasta o ten sam procent. Stałe nachylenie prostej odpowiada stałemu kosztowi jednostkowemu (koszt na jednostkę produktu nie zmienia się wraz ze skalą).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • "rosną wolniej niż wielkość produkcji" opisuje koszty degresywne. Na wykresie degresja miałaby postać krzywej wklęsłej (spłaszczającej się), a nie prostej.
  • "są stałe bez względu na wielkość produkcji" dotyczy kosztów stałych, które na wykresie tworzyłyby linię poziomą (na danym przedziale) i nie przechodziłyby przez (0,0) w sensie zależności od produkcji.
  • "rosną szybciej niż wielkość produkcji" to koszty progresywne, zwykle związane np. z przeciążeniem mocy lub nieefektywnością przy wzroście skali. Graficznie byłaby to krzywa wypukła, a nie linia prosta.

Warto zapamiętać prostą regułę egzaminacyjną: prosta linia przez (0,0) = proporcjonalność wprost. Kluczowe jest nie tylko to, że koszty rosną, ale że rosną liniowo i od zera.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Koszty zmienne to koszty, które zmieniają się wraz ze zmianą poziomu działalności (np. produkcji lub sprzedaży). Gdy produkcja rośnie, koszty zmienne zwykle rosną, a gdy spada – maleją. Przykładem bywa zużycie materiałów bezpośrednich zależne od liczby wytworzonych sztuk.
Koszty proporcjonalne wprost rozpoznasz po linii prostej przechodzącej przez punkt (0,0). Oznacza to stałe nachylenie: każda dodatkowa jednostka produkcji zwiększa koszt o stałą wartość. W efekcie podwojenie produkcji powoduje podwojenie kosztów.
Bo taka relacja odpowiada funkcji postaci y = a·x. Gdy x = 0, to y = 0, a stosunek y/x jest stały. W kontekście kosztów oznacza to stały koszt jednostkowy i liniowy wzrost kosztu całkowitego wraz z produkcją.
Stałe nachylenie oznacza, że koszt rośnie w równych "krokach" przy każdym takim samym wzroście produkcji. Ekonomicznie interpretuje się to jako stały koszt jednostkowy (koszt na 1 sztukę) w analizowanym zakresie, bez efektów skali ani przeciążenia mocy.
Koszty proporcjonalne rosną liniowo (prosta przez (0,0)), a koszty degresywne rosną wolniej niż produkcja. Na wykresie degresja wygląda jak krzywa wklęsła (coraz mniejsze przyrosty kosztów). Degresja bywa skutkiem efektu skali lub lepszego wykorzystania zasobów.
Koszty proporcjonalne rosną liniowo, natomiast koszty progresywne rosną szybciej niż produkcja. Na wykresie progresja to krzywa wypukła (coraz większe przyrosty kosztów). Może wystąpić np. przy pracy w nadgodzinach, spadku wydajności lub przeciążeniu zasobów.
Tak. Koszty stałe (w danym przedziale istotności) nie zależą od wielkości produkcji, więc na wykresie koszt–produkcja są przedstawiane jako linia pozioma. To odróżnia je od kosztów zmiennych, które zwykle rosną wraz z produkcją.
Koszty degresywne mogą pojawić się, gdy wraz ze wzrostem skali działalności firma uzyskuje oszczędności (efekt skali), lepiej wykorzystuje zasoby lub negocjuje lepsze warunki zakupu. Na wykresie widać wtedy, że koszty rosną, ale coraz wolniej w stosunku do produkcji.
Dzieje się tak przy kosztach progresywnych, np. gdy przekroczone zostają normalne moce produkcyjne: potrzebne są nadgodziny, dodatkowe zmiany, droższe dostawy "na już", więcej braków lub awarii. Wtedy każdy kolejny wzrost produkcji generuje coraz większy przyrost kosztów.
Najczęstsze pomyłki to: mylenie kosztów zmiennych z kosztami stałymi (linia pozioma), ocenianie tylko "że rośnie" bez sprawdzenia, czy to prosta czy krzywa, oraz mylenie progresji/degresji z samą stromością linii. Na egzaminie zawsze sprawdź kształt i punkt startu wykresu.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 55% zdających egzamin. średnie

Eksperci podkreślają: "Wykres pokazuje linię prostą wychodzącą z punktu (0,0), czyli koszty zmienne rosną w stałym stosunku do poziomu produkcji."

Źródła:

  • Horngren, Datar, Rajan, "Cost Accounting: A Managerial Emphasis" (rozdziały o zachowaniu kosztów: koszty stałe i zmienne) – źródło książkowe, weryfikowalne bibliograficznie
  • Colin Drury, "Management and Cost Accounting" (sekcje o cost behavior: proportional, degressive, progressive) – źródło książkowe, weryfikowalne bibliograficznie

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z rachunkowości zarządczej (koszty stałe i zmienne, zachowanie kosztów)
  • Zadania maturalne/technikalne z interpretacji wykresów liniowych w układzie współrzędnych
  • Materiały szkolne o analizie koszt–wolumen–zysk (CVP) i progu rentowności

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego