Oświetlenie stanowiska pracy jest jednym z kluczowych elementów warunków środowiska pracy. W praktyce oznacza to nie tylko "czy jest jasno", ale także czy pracownik może bezpiecznie wykonywać czynności bez nadmiernego zmęczenia wzroku, ryzyka potknięć, błędów wynikających z niedowidzenia, a także bez olśnienia i niekorzystnych kontrastów.
Sytuacja, w której dopuszcza się wyłącznie sztuczne oświetlenie, ma charakter wyjątkowy (np. gdy pomieszczenie nie ma dostępu do światła dziennego lub z przyczyn technologicznych nie można go zapewnić). W takim przypadku kluczowe jest, aby decyzja była zgodna z wymaganiami BHP oraz podlegała kontroli organów właściwych do nadzoru nad warunkami pracy. Z tego powodu poprawna jest odpowiedź wskazująca na konieczność uzyskania zgody zarówno organu nadzoru sanitarnego, jak i inspekcji pracy.
Odpowiedź zawierająca "pracownika i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego" jest niewystarczająca, ponieważ sama zgoda pracownika nie zastępuje wymagań dotyczących bezpieczeństwa pracy, a dodatkowo pomija drugi istotny filar nadzoru nad warunkami pracy.
Odpowiedź mówiąca o "pracowniku po kontroli wzroku" jest błędna, bo badanie wzroku dotyczy stanu zdrowia pracownika, a nie legalności i poprawności organizacji stanowiska. Nawet przy prawidłowym wzroku można pracować w warunkach oświetlenia niezgodnych z wymaganiami (np. olśnienie, migotanie, zły rozkład luminancji).
Odpowiedź wskazująca "pracownika oraz Okręgowego Inspektora Pracy" także nie jest kompletna, bo pomija nadzór sanitarny, który w praktyce wiąże się z oceną higienicznych warunków pracy.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zasadę: jeśli pytanie dotyczy wyjątkowego odstępstwa od typowych warunków (tu: brak światła dziennego i wyłącznie oświetlenie sztuczne), to zwykle nie wystarczą ustalenia wewnętrzne. W grę wchodzą zgody organów zewnętrznych odpowiedzialnych za nadzór nad warunkami pracy.
