Podczas odpowietrzania i napełniania gazociągu polietylenowego następuje wypieranie jednego medium przez drugie (powietrza przez gaz lub gazu przez powietrze). W tej fazie powstaje mieszanina gazowo-powietrzna, która może znaleźć się w zakresie stężeń wybuchowych. Kluczowym celem rury upustowej (wydmuchowej) jest więc kontrolowane i bezpieczne odprowadzenie wypływu do atmosfery w taki sposób, by nie stwarzał zagrożenia dla pracowników i osób postronnych.
W praktykach branżowych opisanych w instrukcjach BHP oraz standardach technicznych (wskazanych w kontekście) przyjmuje się, że wylot rury upustowej powinien znajdować się co najmniej 3,0 m ponad poziomem terenu (lub poziomem obsługi). Taka wysokość sprzyja rozproszeniu strumienia wypływu powyżej strefy, w której przebywają ludzie, i ogranicza prawdopodobieństwo utworzenia niebezpiecznej chmury przy ziemi.
Dlaczego pozostałe wartości są niewłaściwe? Wysokości 1,0 m, 1,5 m i 2,5 m mogą powodować, że wypływ oraz strefa potencjalnie wybuchowa pozostaną zbyt blisko poziomu pracy, dróg komunikacyjnych lub elementów infrastruktury, a więc w obszarze łatwiej narażonym na przypadkowe źródła zapłonu. To typowy błąd wynikający z mylenia procedur (np. z innymi "wydmuchami" w odmiennych zastosowaniach) lub z intuicyjnego zaniżania wymagań.
Warto pamiętać, że sama wysokość rury nie wyczerpuje wymagań bezpieczeństwa. W trakcie odpowietrzania/napełniania należy m.in.: wyznaczyć i oznakować strefę ochronną, zapewnić posterunki ostrzegawcze, zabronić używania otwartego ognia, prowadzić stały nadzór i kontrolę procesu oraz wykonywać analizy składu wypływającego medium. Takie podejście łącznie minimalizuje ryzyko zdarzeń niebezpiecznych.
