W doborze pracownika przedsiębiorstwo zwykle ocenia dopasowanie do wymagań stanowiska, a nie "ogólną atrakcyjność" kandydata. W praktyce liczą się przede wszystkim: wykształcenie kierunkowe, doświadczenie w zadaniach tożsamych ze stanowiskiem, potwierdzone umiejętności (np. obsługa narzędzi komputerowych) oraz dodatkowe kompetencje, które firma wskazuje jako istotne (np. język obcy).
Odpowiedź "Dorota - ma 34 lata, średnie wykształcenie ekonomiczne, 5-letni staż pracy na stanowisku specjalisty ds. kadr i płac, obsługuje komputer, zna język niemiecki." jest poprawna, ponieważ łączy kierunek wykształcenia zgodny z obszarem kadr/płac z wieloletnią praktyką dokładnie na wskazanym typie stanowiska oraz z umiejętnościami wspierającymi realizację zadań (komputer i język).
Odpowiedź "Jan - ma 20 lat, ukończył technikum ekonomiczne, kurs kadrowo-płacowy, zna programy finansowo-płacowe." może wyglądać obiecująco przez kurs i znajomość programów, ale w opisie brakuje doświadczenia zawodowego na stanowisku kadrowo-płacowym, które często bywa wymaganiem progowym przy samodzielnych obowiązkach.
Odpowiedź "Tomasz - ma 30 lat, ukończył studia prawnicze, kurs kadrowo-płacowy, od dwóch lat pracuje na stanowisku ds. kadr i płac, zna język niemiecki." zawiera doświadczenie i język, jednak wykształcenie prawnicze nie zawsze spełnia wymaganie "ekonomiczne" (jeśli takie jest stawiane). Ponadto staż jest krótszy niż u kandydata w odpowiedzi prawidłowej.
Odpowiedź "Joanna - ma 26 lat, ukończyła studia ekonomiczne, zna język niemiecki, obsługuje komputer." ma przydatne kompetencje ogólne, ale nie podaje stażu w kadrach i płacach ani przygotowania praktycznego w tym obszarze, co osłabia dopasowanie do specjalistycznego stanowiska.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw wypisz wymagania stanowiska (kryteria konieczne), a dopiero potem porównuj kandydatów. Unikniesz błędu polegającego na wyborze opcji "najdłuższej" zamiast najlepiej dopasowanej.
