Audiometria tonalna to podstawowe badanie słuchu, w którym wyznacza się progi słyszenia dla kolejnych częstotliwości i przedstawia je na wykresie (audiogramie). Na tej podstawie ocenia się m.in. stopień ubytku słuchu oraz jego charakter (np. odbiorczy/przewodzeniowy) i można wnioskować o prawdopodobnej przyczynie.
Rozpoznanie "uraz akustyczny" wiąże się z uszkodzeniem narządu słuchu po zadziałaniu intensywnego hałasu (jednorazowo lub przewlekle). W audiometrii tonalnej często skutkuje to pogorszeniem progów słyszenia w zakresie wyższych częstotliwości, co jest zgodne z wnioskiem o urazie akustycznym.
Odpowiedź "słuch w granicach normy" byłaby właściwa tylko wtedy, gdy progi słyszenia mieszczą się w zakresie uznawanym za prawidłowy; przy obrazie wskazującym na uraz akustyczny występuje już ubytek słuchu, więc nie jest to interpretacja zgodna z wynikiem.
Odpowiedź "starzenie się narządu słuchu" (presbyacusis) dotyczy zwykle procesu postępującego i typowo związanego z wiekiem. Choć także może dawać ubytek w wysokich częstotliwościach, nie jest to tożsame z obrazem charakterystycznym dla narażenia na hałas i nie powinna być wybierana, gdy wynik sugeruje uraz akustyczny.
Odpowiedź "niedosłuch uwarunkowany genetycznie" odnosi się do innej grupy przyczyn; sama audiometria tonalna bez dodatkowych danych (wywiad rodzinny, początek w dzieciństwie, badania dodatkowe) zwykle nie pozwala na taki wniosek jako najbardziej prawdopodobny w tej sytuacji.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się kojarzyć typowe wzorce audiogramów z najczęstszymi etiologiami oraz pamiętaj, że w praktyce interpretacja zawsze powinna uwzględniać wywiad (narażenie na hałas, wiek, czynniki rodzinne) i badania uzupełniające.
