KWALIFIKACJA BUD11 - CZERWIEC 2023 (test 2)

PYTANIE NR 13.
Wysezonowany tynk cementowo-wapienny o równej i gładkiej powierzchni, przed wykonaniem na nim powłoki emulsyjnej, należy
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wysezonowany tynk cementowo-wapienny przed malowaniem farbą emulsyjną zwykle wymaga gruntowania. Grunt wiąże pył, ogranicza chłonność i ujednolica podłoże, co poprawia przyczepność i wygląd powłoki. Odtłuszczanie czy impregnacja nie są standardowym etapem dla takiego tynku.

Pełne wyjaśnienie:

Przed wykonaniem powłoki emulsyjnej na wysezonowanym tynku cementowo-wapiennym typowym i właściwym działaniem jest zagruntowanie podłoża.

Dlaczego gruntowanie jest właściwe?

  • Wiąże pył i drobne, słabo związane cząstki na powierzchni tynku, dzięki czemu farba nie "odrywa się" razem z pyłem.
  • Ujednolica chłonność podłoża mineralnego. Tynki mogą mieć miejscami różną nasiąkliwość; bez gruntu farba może wsiąkać nierównomiernie, co daje smugi, przebarwienia lub różnice w połysku.
  • Poprawia przyczepność kolejnych warstw (farby), zmniejszając ryzyko łuszczenia i odspajania powłoki.

Dlaczego pozostałe czynności nie są tu najlepszym wyborem?

  • Odtłuszczanie wykonuje się głównie wtedy, gdy na powierzchni są tłuszcze/oleje lub inne zabrudzenia utrudniające przyczepność. W treści wskazano tynk równy i gładki, a typowy problem tynku to raczej chłonność i pylenie niż zatłuszczenie.
  • Szpachlowanie służy do wyrównania ubytków, rys i nierówności lub do uzyskania bardzo gładkiej powierzchni pod wymagające wykończenia. Skoro powierzchnia jest już "równa i gładka", szpachlowanie nie wynika z treści i nie jest standardowym etapem.
  • Impregnowanie kojarzy się z zabezpieczeniem (np. hydrofobizacją) określonych podłoży lub elementów, ale nie jest typową czynnością przygotowawczą pod farbę emulsyjną na tynku wewnętrznym. W praktyce pod malowanie stosuje się grunt dopasowany do chłonności i stanu podłoża.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się podłoże mineralne (tynk) i farba emulsyjna, a podłoże jest sezonowane i bez wad, najczęściej kluczem jest gruntowanie w celu ujednolicenia chłonności i poprawy przyczepności.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Wysezonowany tynk to taki, który miał czas wyschnąć i zakończyć podstawowe procesy wiązania. Dzięki temu ma stabilniejsze parametry (mniejsza wilgotność, mniejsze ryzyko odspajania powłok). W praktyce przed malowaniem i tak ocenia się suchość, pylenie i chłonność.
Gruntowanie zmniejsza i ujednolica chłonność tynku oraz wiąże drobny pył na powierzchni. To poprawia przyczepność farby i ogranicza typowe wady, takie jak smugi, nierówny kolor czy łuszczenie powłoki. Jest to standardowy etap przygotowania podłoża mineralnego.
Najczęstsze sygnały to pylenie przy potarciu dłonią, wysoka chłonność (woda szybko wsiąka) lub nierównomierna chłonność na fragmentach ściany. Nawet jeśli tynk jest równy i gładki, może wymagać gruntu jako warstwy przygotowawczej pod farbę emulsyjną.
Nie zawsze. Szpachlowanie ma sens, gdy są ubytki, rysy, pory lub gdy wymagany jest bardzo wysoki stopień gładkości. Jeśli tynk jest równy i gładki, typową czynnością pozostaje gruntowanie, a szpachlowanie wykonuje się tylko wtedy, gdy stan powierzchni tego wymaga.
Odtłuszczanie wykonuje się, gdy na podłożu są tłuste zabrudzenia (np. kuchnie, okolice kuchenek, warsztaty) lub pozostałości środków, które pogarszają przyczepność farby. Na typowym, czystym tynku mineralnym częściej problemem jest pylenie i chłonność, a nie tłuszcz.
Impregnacja zwykle oznacza zabezpieczenie podłoża (np. ograniczenie wnikania wody), natomiast gruntowanie pod farbę ma przygotować powierzchnię do malowania: związać pył, poprawić przyczepność i ujednolicić chłonność. W zadaniach egzaminacyjnych pod farby emulsyjne najczęściej właściwym wyborem jest grunt.
Częste błędy to: zbyt mocne rozcieńczanie gruntu bez uzasadnienia, pomijanie odpylenia, nakładanie na wilgotne podłoże lub nierównomierne rozprowadzenie. Skutkiem mogą być plamy, słabsza przyczepność farby i różnice w chłonności. Na egzaminie warto pamiętać: najpierw ocena podłoża, potem właściwy grunt.
Dobór zależy od chłonności i stanu podłoża: inne rozwiązanie stosuje się przy tynku mocno chłonnym, inne przy podłożu pylącym lub osłabionym. W praktyce kluczowe są zalecenia z karty technicznej produktu i próba na fragmencie ściany. Na poziomie egzaminu liczy się rozpoznanie, że gruntowanie jest właściwym etapem.
Tak, zwłaszcza gdy podłoże pyli lub ma nierówną chłonność. Farba może związać się słabiej z powierzchnią albo "odchodzić" razem z warstwą pyłu. Brak gruntu bywa też przyczyną nierównego krycia i smug. Dlatego w typowych zadaniach przygotowania tynku pod farbę wskazuje się gruntowanie.
Najpierw wyłap słowa kluczowe: "tynk cementowo-wapienny", "wysezonowany", "równa i gładka powierzchnia", "powłoka emulsyjna". To sugeruje brak potrzeby napraw (szpachli) i konieczność przygotowania pod malowanie (grunt). Następnie odrzuć czynności nietypowe dla czystego tynku: odtłuszczanie i impregnację.
info

Statystycznie 56% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Według specjalistów z branży: "Wysezonowany tynk cementowo-wapienny przed malowaniem farbą emulsyjną zwykle wymaga gruntowania."

Materiały:

  • Instrukcje techniczne (karty techniczne) gruntów i farb emulsyjnych producentów
  • Podręczniki do technologii robót wykończeniowych (działy: roboty malarskie, przygotowanie podłoża)
  • Materiały dydaktyczne do kwalifikacji BUD.11 z zakresu robót malarskich i tynkarskich

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego