Współczynnik rozmnażania w produkcji nasiennej opisuje, jaką ilość materiału siewnego można uzyskać z jednostki zasiewu (w uproszczeniu: "ile nasion wróci" w następnym kroku). Im jest on wyższy, tym łatwiej w krótszym czasie przejść przez kolejne etapy reprodukcji i uzyskać odpowiednią ilość nasion do obsiania większej powierzchni.
Odpowiedź "rzepak" jest właściwa, ponieważ jest to roślina rozmnażana generatywnie, dająca bardzo dużą liczbę nasion w przeliczeniu na roślinę i na powierzchnię, a materiał siewny ma stosunkowo niewielką masę pojedynczego nasiona. W praktyce oznacza to, że z jednego zasiewu można uzyskać dużo jednostek siewnych do dalszej reprodukcji, co wiąże się z wysokim współczynnikiem rozmnażania i wpływa na długość cyklu nasiennego.
Odpowiedzi zbożowe, takie jak "owies" i "pszenica", są częstym "pierwszym skojarzeniem" uczniów, bo są powszechnymi uprawami i również dają nasiona. Jednak w tym pytaniu kluczowe jest porównanie gatunków pod kątem tego, który typowo uznaje się za charakteryzujący się wysokim współczynnikiem rozmnażania w kontekście cyklu reprodukcji nasiennej. Zboża nie są tu traktowane jako najlepsza odpowiedź.
Odpowiedź "ziemniak" jest niepoprawna, bo w praktyce rolniczej jest rozmnażany głównie wegetatywnie (sadzeniakami). Taki sposób rozmnażania zwykle daje niższy "przyrost" materiału nasadzeniowego w kolejnych stopniach oraz jest silnie powiązany z wymaganiami zdrowotności i kwalifikacji sadzeniaków, co wydłuża i komplikuje cykl reprodukcji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się roślina rozmnażana wegetatywnie (np. bulwy), często będzie ona słabym kandydatem do odpowiedzi o wysokim współczynniku rozmnażania w sensie nasiennym. Z kolei rośliny wytwarzające bardzo liczne, drobne nasiona częściej spełniają to kryterium.
