W zadaniach z przekroju budynku "wysokość całkowita" oznacza wysokość mierzona w pionie od dolnego poziomu odniesienia wskazanego na rysunku (najczęściej: poziom terenu lub poziom ±0,00 związany z posadzką/parterem) do najwyżej położonego punktu budynku narysowanego w przekroju.
Aby poprawnie wyznaczyć wysokość całkowitą, wykonuje się te kroki:
- Najpierw ustala się, jaki poziom jest "startem" pomiaru (czy jest to teren, czy poziom ±0,00, czy inna rzędna opisana na przekroju).
- Następnie identyfikuje się najwyższy punkt obiektu pokazany na przekroju (np. wierzch dachu, attyka, warstwa pokrycia – zależnie od tego, co rysunek obejmuje i jak jest zwymiarowane).
- Potem odczytuje się bezpośrednio podany wymiar wysokości albo wyznacza go jako różnicę rzędnych (gdy podano poziomy), ewentualnie jako sumę składowych (wysokości kondygnacji + grubości stropów + elementy dachu), jeśli rysunek tak to prezentuje.
- Na końcu sprawdza się zapis liczbowy i jednostki oraz zaokrąglenie do formatu występującego w odpowiedziach (tu: metry z dwoma miejscami po przecinku).
Odpowiedź "7,18 m" jest poprawna, ponieważ odpowiada wysokości odczytanej/wyznaczonej z fragmentu przekroju jako wysokość całkowita budynku.
Pozostałe propozycje są typowymi wartościami mylonymi w takich zadaniach:
- "7,00 m" może wynikać z zaokrąglenia do pełnych dziesiątek centymetrów albo pominięcia części elementu górnego (np. fragmentu dachu/warstwy).
- "6,65 m" często jest skutkiem przyjęcia innego poziomu początkowego (np. od posadzki zamiast od terenu) albo nieuwzględnienia jednego z odcinków wysokościowych.
- "7,48 m" bywa efektem dodania elementu, który nie powinien wchodzić do wysokości całkowitej w tym rysunku (np. zbyt "wysokie" przyjęcie punktu końcowego) albo pomyłki w odczycie liczby.
W praktyce na budowie taka umiejętność jest potrzebna przy kontroli rzędnych, przygotowaniu szalunków i weryfikacji zgodności wykonania konstrukcji żelbetowej z dokumentacją.
