W żywieniu zwierząt arsen i kadm zalicza się do zanieczyszczeń chemicznych o istotnym znaczeniu toksykologicznym. Nie są one "pożądanym dodatkiem" paszowym: ich obecność w surowcach i mieszankach paszowych traktuje się jako ryzyko, ponieważ mogą wywoływać zatrucia ostre lub – częściej w praktyce – skutki przewlekłej ekspozycji.
Odpowiedź "niepożądane ze względu na toksyczność dla zwierząt." jest poprawna, ponieważ metale ciężkie i inne pierwiastki toksyczne mogą:
- kumulować się w tkankach,
- zaburzać funkcjonowanie enzymów i procesów metabolicznych,
- powodować uszkodzenia narządowe (typowo narządy miąższowe),
- pogarszać zdrowotność, rozród i wyniki produkcyjne.
Stwierdzenie "pożądane ze względu na przeciwdziałanie utlenianiu paszy." jest błędne, bo funkcję ograniczania utleniania pełnią specjalne dodatki technologiczne (przeciwutleniacze), a nie toksyczne pierwiastki. Łączenie arsenu i kadmu z rolą "ochrony przed utlenianiem" to typowe pomieszanie pojęć.
Stwierdzenie "niepożądane ze względu na przyspieszanie utleniania paszy." również jest mylące: nawet jeśli pewne zanieczyszczenia mogą wpływać na stabilność paszy, to w tym pytaniu kluczowym i podstawowym powodem niepożądanej obecności arsenu i kadmu jest toksyczność dla zwierząt, a nie aspekt technologiczny związany z utlenianiem.
Stwierdzenie "pożądane ze względu na korzystny wpływ na metabolizm zwierząt." jest nieprawdziwe, ponieważ arsen i kadm nie są uznawane za składniki żywieniowe, które w typowym ujęciu poprawiają metabolizm; przeciwnie – mogą go zaburzać. Na egzaminie warto zapamiętać: metale ciężkie w paszach to przede wszystkim zagrożenie zdrowotne i element bezpieczeństwa pasz.
