W gastronomii zbiorowej spotyka się dwa podstawowe systemy organizacji posiłków: wyżywienie pełne oraz wyżywienie niepełne. Kryterium podziału nie jest "jakość" posiłków, lecz zakres – czyli ile posiłków w ciągu doby zapewnia dana placówka.
Wyżywienie pełne to system, w którym żywiony otrzymuje wszystkie posiłki w ciągu doby (np. śniadanie, obiad i kolację, a czasem także drugie śniadanie i podwieczorek). Taki model jest typowy dla placówek, gdzie odbiorcy przebywają całodobowo i nie mają możliwości zorganizowania pozostałych posiłków poza obiektem.
Wyżywienie niepełne oznacza zapewnienie tylko części posiłków dobowych – najczęściej jednego (np. obiad) albo dwóch. To rozwiązanie występuje tam, gdzie odbiorcy są w placówce tylko przez część dnia i pozostałe posiłki jedzą w domu lub w innym miejscu.
Dlatego odpowiedź "szkolne stołówki" jest poprawna: w praktyce stołówka szkolna działa w godzinach nauki i najczęściej organizuje jeden posiłek dziennie (obiad). Uczeń pozostałe posiłki spożywa poza szkołą, więc szkoła nie realizuje wyżywienia dobowego w pełnym zakresie.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo odnoszą się do placówek całodobowych:
- "sanatoria" – kuracjusze mieszkają na miejscu podczas turnusu, więc standardem jest pełny zestaw posiłków w ciągu doby.
- "zakłady karne" – osoby osadzone przebywają stale, dlatego żywienie musi obejmować wszystkie posiłki dobowo.
- "szpitale" – pacjenci pozostają pod opieką 24h, a żywienie jest planowane jako pełne (z uwzględnieniem diet), a nie ograniczone do jednego posiłku.
W praktyce rozróżnienie to pomaga w planowaniu jadłospisów, ustalaniu godzin produkcji i wydawania posiłków, doborze personelu oraz kalkulacji kosztów – inne potrzeby ma stołówka dzienna, a inne kuchnia obsługująca pobyt całodobowy.
