W żywieniu dorosłego bydła (przeżuwaczy) istotne jest rozróżnienie między zabiegami zmieniającymi postać paszy a zabiegami, które zwiększają zawartość azotu i przez to podnoszą wynik oznaczenia "białka ogólnego" (często rozumianego praktycznie jako białko surowe wyliczane z zawartości azotu).
Odpowiedź "mocznikowaniem" jest poprawna, ponieważ wprowadza do surowca dodatkowy azot w postaci mocznika (źródło NPN). W dawkach dla przeżuwaczy azot ten może zostać wykorzystany przez mikroorganizmy żwacza do wytwarzania białka mikrobiologicznego. Jednocześnie w analizie laboratoryjnej paszy wzrost zawartości azotu przekłada się na wyższą wartość białka ogólnego/białka surowego.
Pozostałe procesy nie służą do wzbogacania w białko ogólne:
- "słodowaniem" – jest to proces technologiczny typowy dla przemysłu słodowniczego (kiełkowanie i suszenie ziarna) ukierunkowany na zmiany enzymatyczne i cukrowe, a nie na podniesienie zawartości białka ogólnego w ziarniaku.
- "śrutowaniem" – to rozdrabnianie ziarna. Poprawia wykorzystanie paszy (większa dostępność składników), ale nie dodaje białka ani azotu; skład chemiczny w przeliczeniu na masę zasadniczo się nie "wzbogaca".
- "granulowaniem" – to formowanie paszy w granulat (pellet) w celu poprawy pobrania, ograniczenia pylenia i ujednolicenia mieszanki. Sam proces nie zwiększa zawartości białka ogólnego, o ile nie zmieniono receptury przez dodanie składnika białkowego/azotowego.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać wskazówkę: jeśli pytanie mówi o "wzbogaceniu w białko ogólne" w żywieniu bydła, często chodzi o źródła azotu (w tym NPN) wykorzystywane w żwaczu, a nie o samą obróbkę mechaniczną ziarna.
