Wskaźnik bieżącej płynności finansowej (często nazywany current ratio) jest klasycznym miernikiem płynności krótkoterminowej. W ujęciu ogólnym informuje, jaką "poduszkę" aktywów obrotowych ma jednostka w relacji do zobowiązań krótkoterminowych, czyli tych, które zwykle trzeba spłacić w krótkim horyzoncie.
Jeżeli wskaźnik rośnie z 1,0 do 1,8, to znaczy, że relacja aktywów obrotowych do zobowiązań bieżących stała się korzystniejsza: na każdą jednostkę zobowiązań krótkoterminowych przypada więcej aktywów obrotowych niż wcześniej. Taki kierunek zmiany jest standardowo interpretowany jako poprawa zdolności do terminowego regulowania zobowiązań bieżących (większa "wypłacalność" krótkoterminowa).
Dlaczego pozostałe stwierdzenia nie są właściwe?
- Stwierdzenie o "nadmiernym angażowaniu środków w zapasy" może być czasem jedną z możliwych przyczyn wzrostu wskaźnika (np. gdy rosną zapasy), ale samo pytanie dotyczy znaczenia zmiany wskaźnika, a nie źródeł tej zmiany. Dodatkowo zapasy to tylko część aktywów obrotowych i bez danych z bilansu nie da się tego wnioskować.
- Stwierdzenie o "natychmiastowej spłacie zobowiązań w 80%" dotyczy raczej płynności natychmiastowej (gotówkowej) lub szybkiej, a nie płynności bieżącej. Wskaźnik bieżący obejmuje szeroko aktywa obrotowe, które nie muszą być natychmiast zamienialne na gotówkę.
- Stwierdzenie o pogorszeniu zdolności do terminowej spłaty jest sprzeczne z kierunkiem zmiany wskaźnika: wzrost wartości, przy niezmienionej definicji, wskazuje na większe pokrycie zobowiązań krótkoterminowych aktywami obrotowymi.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, co mierzy dany wskaźnik (jakie pozycje porównuje), a dopiero potem interpretuj kierunek zmiany (wzrost/spadek) i unikaj mylenia płynności bieżącej z gotówkową.
