W przytoczonym fragmencie wywiadu kluczowe są informacje o zachowaniu: "często krzyczy, złości się, przeklina". Taki opis najtrafniej wskazuje na problemy z formą wyrażania emocji, czyli trudność w regulacji emocji i w doborze akceptowalnego sposobu ich okazywania. Złość sama w sobie jest emocją naturalną, natomiast krzyk i wulgaryzmy mogą świadczyć o tym, że osoba nie potrafi jej wyrażać w sposób konstruktywny.
Odpowiedź "trudności w komunikacji werbalnej" nie pasuje do danych z wywiadu, bo mężczyzna rozmawia z sąsiadami i kolegami oraz gra z nimi w karty. To sugeruje, że potrafi się porozumiewać, a problem dotyczy raczej tonu, natężenia emocji i norm społecznych w wypowiedziach, a nie samej zdolności mówienia lub rozumienia.
Odpowiedź "ograniczenia w kontaktach społecznych" jest sprzeczna z informacją o częstych odwiedzinach i wspólnych aktywnościach (rozmowy, gra w karty). Opis wskazuje raczej na zachowane relacje społeczne mimo niepełnosprawności ruchowej.
Odpowiedź "ograniczenia w sprawowaniu opieki ze strony rodziny" również nie wynika z tekstu: żona i dzieci pomagają w czynnościach samoobsługowych, a mieszkanie jest dostosowane do potrzeb. To świadczy o dostępności wsparcia rodzinnego i środowiskowego.
W praktyce opiekuńczej taki wniosek jest ważny, bo pozwala dobrać adekwatne działania: spokojną komunikację, techniki deeskalacji, ustalanie granic i – jeśli potrzeba – skierowanie do specjalisty wsparcia psychologicznego. Jednocześnie nie należy automatycznie wiązać amputacji i poruszania się na wózku z izolacją społeczną, jeżeli wywiad pokazuje aktywne kontakty.
