W miareczkowaniu konduktometrycznym mierzy się przewodnictwo elektryczne roztworu w funkcji dodawanej objętości titranta. Dla układu: mocny kwas + mocna zasada (np. HCl miareczkowany NaOH) wszystkie reagujące składniki są silnie zdysocjowane, a sygnał zależy głównie od tego, jakie jony są obecne i jaka jest ich ruchliwość.
Przed punktem równoważnikowym w roztworze dominuje kwas, a więc występuje nadmiar jonów H+ (oraz anion reszty kwasowej). Jony H+ mają bardzo dużą ruchliwość, więc wnoszą istotny wkład do przewodnictwa. W miarę dodawania zasady jony H+ są zobojętniane (H+ + OH− → H2O) i zastępowane przez kation pochodzący z zasady (np. Na+), który ma mniejszą ruchliwość. Skutkiem jest typowo spadek przewodnictwa.
W punkcie równoważnikowym ilość kwasu i zasady jest stechiometrycznie równoważna. Znika nadmiar H+ i nie ma jeszcze nadmiaru OH−. Roztwór zawiera głównie jony "soli" (np. Na+ i Cl−), co zwykle daje najniższe przewodnictwo w całym przebiegu.
Po punkcie równoważnikowym pojawia się nadmiar zasady, czyli rośnie stężenie jonów OH− (oraz nadal obecne są jony Na+ i anion reszty kwasowej). To powoduje wzrost przewodnictwa. W praktyce punkt końcowy odczytuje się jako minimum na wykresie przewodnictwa w funkcji objętości lub jako przecięcie dwóch trendów liniowych (malejącego przed równoważnikiem i rosnącego po równoważniku).
Dlatego poprawny wybór to taki wykres, który pokazuje spadek przewodnictwa do minimum, a następnie wzrost po przekroczeniu równoważnika. Wykresy monotonicznie rosnące lub monotonicznie malejące odpowiadają innym przypadkom (np. innym typom miareczkowania, innym jonowym efektom lub błędnie dobranym osiom), a przebieg bez wyraźnego minimum nie pozwala prawidłowo wskazać punktu końcowego dla mocny kwas–mocna zasada.
