Afazja motoryczna (nazywana też afazją ekspresyjną) oznacza trudności w tworzeniu wypowiedzi wynikające z uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (np. po udarze, urazie, w chorobach neurologicznych). W praktyce opiekun, współtworząc plan wsparcia, powinien zadbać o to, aby osoba miała zapewnioną profesjonalną diagnozę i terapię komunikacji oraz aby zalecenia terapeuty były przeniesione na codzienne funkcjonowanie.
Właściwym specjalistą do współpracy jest neurologopeda, ponieważ zajmuje się oceną i terapią zaburzeń mowy oraz języka uwarunkowanych neurologicznie. Neurologopeda dobiera ćwiczenia, uczy strategii kompensacyjnych, może rekomendować komunikację wspomagającą i alternatywną (np. gesty, plansze, proste komunikaty), a także wskazuje, jak opiekun ma prowadzić rozmowę: spowolnienie tempa, pytania zamknięte, czas na odpowiedź, redukcja bodźców.
Pozostałe propozycje nie pasują do problemu afazji motorycznej:
- Andragog koncentruje się na edukacji i uczeniu się osób dorosłych; może wspierać proces dydaktyczny, ale nie jest specjalistą od neurologicznych zaburzeń mowy.
- Surdologopeda pracuje głównie z zaburzeniami komunikacji wynikającymi z niedosłuchu/głuchoty; w afazji przyczyna jest inna (centralna, neurologiczna), więc to nie jest pierwszy wybór.
- Oligofrenopedagog specjalizuje się w edukacji i wsparciu osób z niepełnosprawnością intelektualną; afazja nie jest tym samym i wymaga innego profilu terapii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się słowo afazja, myśl o zaburzeniu neurologicznym i szukaj specjalisty od terapii mowy w neurologii (neurologopeda), a nie pedagoga czy specjalisty od słuchu.
