Pożytek późny to baza pokarmowa dostępna dla pszczół w końcówce sezonu, zwykle od późnego lata do jesieni. Ma duże znaczenie praktyczne, bo wpływa na możliwość zgromadzenia zapasów i kondycję rodzin przed zimowlą.
Odpowiedź "Nawłoć, wrzos." pasuje do tej definicji, ponieważ te rośliny są powszechnie kojarzone z końcówką sezonu pożytkowego: kwitną późno i bywają ważnym źródłem nektaru/pyłku, gdy w okolicy jest już mniej kwitnących roślin uprawnych.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepsze w kontekście pożytku późnego?
- "Agrest, klon." – to rośliny kojarzone raczej z wcześniejszym okresem wegetacji. Klony są znanym wczesnym pożytkiem (wiele gatunków kwitnie wiosną), a agrest także nie jest typową rośliną późnojesienną.
- "Jabłoń, rzepak." – obie rośliny są klasycznymi pożytkami wiosennymi. Rzepak i jabłonie kwitną wiosną, a więc nie spełniają kryterium "późnego" pożytku.
- "Kruszyna, rdest." – ta para może kojarzyć się z roślinami pożytkowymi, ale w ujęciu egzaminacyjnym "pożytek późny" najczęściej wiąże się z łatwo rozpoznawalnymi, charakterystycznymi roślinami końca sezonu. W porównaniu z nawłocią i wrzosem ta odpowiedź jest mniej jednoznaczna jako typowy zestaw pożytku późnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "pożytek późny", szukaj roślin kojarzonych z późnym latem/jesienią i z końcówką sezonu miodowego, a nie z wiosennym rozwojem rodzin.
