Złącze diagnostyczne OBD II (spotykane także jako EOBD w pojazdach na rynek europejski) jest rozpoznawalne przede wszystkim po dwóch cechach fizycznych:
- kształt: charakterystyczny "trapez" (ścięte krawędzie ułatwiające właściwe wpięcie),
- liczba i układ styków: 16 pinów w układzie 2×8.
W praktyce warsztatowej to złącze służy do podłączenia interfejsu/scanera diagnostycznego, aby:
- odczytać i skasować kody usterek (DTC),
- sprawdzić parametry bieżące i status monitorów diagnostycznych,
- zweryfikować komunikację ze sterownikami (np. ECU, ABS/ESP),
- wykonać podstawowe testy wstępne przed naprawą elementów mechatronicznych.
Dlatego poprawną odpowiedzią jest ta ilustracja, na której widać złącze o powyższych cechach (trapez + 16 styków w dwóch rzędach). Pozostałe propozycje są błędne typowo z jednego z powodów: mają inny kształt klucza (np. okrągły), inną liczbę pinów, inny rozstaw i geometrię styków albo są złączami przeznaczonymi do innych zastosowań (np. złącza producenta, złącza serwisowe urządzeń, złącza zasilające/komunikacyjne niewystępujące jako standard OBD II).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli nie masz pewności, policz piny i sprawdź, czy układają się w dwa równe rzędy po 8. To najszybszy sposób odróżnienia OBD II od wielu "podobnych" złączy wielopinowych.
