W montażu armatury rurociągowej wyróżnia się kilka podstawowych sposobów łączenia z rurociągiem. Połączenie kołnierzowe jest typowe tam, gdzie potrzebny jest okresowy demontaż zaworu (np. do przeglądów, czyszczenia, wymiany uszczelnień lub samej armatury). Charakterystyczną cechą są kołnierze: płaskie obrzeża na końcach elementu, zwykle z regularnie rozmieszczonymi otworami na śruby. Między kołnierzami stosuje się uszczelkę, a całość skręca się śrubami/nakrętkami.
Odpowiedź "Kołnierzowe." jest właściwa, jeśli na rysunku zaworu widać kołnierze (albo wyraźnie zaznaczone miejsca pod śruby). Taki sposób łączenia jest powszechny w przemyśle, bo pozwala na szybkie rozłączenie odcinka instalacji bez niszczenia elementów.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym kontekście:
- "Gwintowe." – połączenia gwintowe rozpoznaje się po gwincie wewnętrznym/zewnętrznym i nakręcaniu elementów; nie stosuje się tu skręcanych kołnierzy z uszczelką.
- "Spawane." – połączenia spawane są trwałe i nierozłączne bez cięcia; na rysunkach zamiast kołnierzy występują końcówki do spawania i ewentualne oznaczenia spoin.
- "Dzwonkowe." – tego typu złącza kojarzone są z innymi systemami łączenia rur (np. z kielichem), a nie z typową armaturą kołnierzową w rurociągach technologicznych.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku otworów pod śruby i płaskich tarcz na końcach zaworu. Jeśli są – najczęściej oznacza to montaż kołnierzowy.
