Kontrola jakościowa leku recepturowego obejmuje działania ukierunkowane na ocenę gotowego preparatu po jego wykonaniu. Do podstawowych, typowych i najszerzej stosowanych elementów należy ocena wizualna, czyli sprawdzenie, czy lek ma prawidłowy wygląd (w tym barwę), nie wykazuje cech świadczących o błędzie sporządzenia (np. rozwarstwienia, osadu nieadekwatnego do składu, niejednorodności widocznej gołym okiem).
Dlatego odpowiedź "Kontrola barwy i wyglądu leku" jest prawidłowa: jest to klasyczne badanie organoleptyczne wykonywane na produkcie końcowym i służy szybkiemu wychwyceniu odchyleń jakościowych, zanim lek zostanie wydany pacjentowi.
Pozostałe propozycje odnoszą się do kontroli jakości, ale nie w taki sposób, aby w tej formule pytania dawały jedną, jednoznaczną odpowiedź jako "niezbędny element" każdej kontroli:
- "Badanie masy preparatu" bywa właściwe dla określonych postaci i sytuacji (np. gdy masa jednostkowa ma znaczenie kontrolne), jednak nie zawsze jest wykonywane dla każdej receptury i każdej postaci leku.
- "Kontrola przejrzystości roztworu" ma sens wyłącznie wtedy, gdy sporządzany jest roztwór, a kryterium przejrzystości jest adekwatne (nie dotyczy np. maści, zawiesin czy proszków).
- "Badanie jednolitości preparatu" jest istotne zwłaszcza w postaciach, gdzie ryzyko niejednorodności ma znaczenie (np. proszki dzielone, czopki, maści), ale sposób i zakres oceny zależą od postaci leku oraz przyjętych procedur.
W praktyce egzaminacyjnej kluczowe jest rozróżnienie: monitoring temperatury i wilgotności oraz sprawdzanie terminu ważności surowców to elementy zapewnienia jakości procesu i kontroli wejściowej, natomiast analiza jakościowa gotowego leku obejmuje badania samego produktu, w tym ocenę wizualną.
