Podanie leku na błony śluzowe oznacza aplikację preparatu na powierzchnię wyścieloną nabłonkiem śluzowym, tak aby zadziałał miejscowo (w miejscu podania) lub – w niektórych przypadkach – aby ułatwić wchłanianie bez przechodzenia przez przewód pokarmowy. Dlatego prawdziwe jest stwierdzenie, że leki na błony śluzowe mogą być podawane na różne błony śluzowe, m.in. nosa, oka, ucha, pochwy czy odbytu.
Zdanie "Leki na błony śluzowe zawsze podaje się bezpośrednio do ust pacjenta" jest błędne, bo utożsamia tę drogę z podaniem doustnym. Jama ustna to tylko jedno z możliwych miejsc kontaktu z błoną śluzową, a wiele leków na błony śluzowe ma postać kropli do oczu, aerozolu donosowego czy czopków doodbytniczych.
Zdanie "Leki na błony śluzowe zawsze należy podawać za pomocą strzykawki" również jest nieprawdziwe. Narzędzie zależy od postaci leku: mogą to być kroplomierze, aplikatory, dozowniki, aerozole, globulki lub czopki. Strzykawka bywa używana w niektórych sytuacjach (np. do odmierzenia płynu), ale nie jest regułą ani wymogiem.
Stwierdzenie "Leki na błony śluzowe nigdy nie powinny być podawane osobom niesamodzielnym" jest błędne, bo niesamodzielność pacjenta nie stanowi automatycznego przeciwwskazania. Kluczowe są: zlecenie, stan chorego, możliwość bezpiecznego podania i obserwacja reakcji. W praktyce osoby niesamodzielne często wymagają właśnie pomocy przy podaniu leków miejscowych.
Wskazówka egzaminacyjna: odpowiedzi zawierające słowa "zawsze" lub "nigdy" często są fałszywe, jeśli temat dopuszcza wiele wyjątków i postaci leku. Warto wtedy sprawdzić, czy istnieje odpowiedź opisująca zasadę ogólną bez absolutyzowania.
