Wzór użytkowy jest jedną z form ochrony rozwiązań technicznych w prawie własności przemysłowej. Aby dane rozwiązanie mogło być uznane za wzór użytkowy, musi spełniać dwie kluczowe przesłanki:
- nowość – rozwiązanie nie może być wcześniej publicznie ujawnione,
- nadawanie się do przemysłowego zastosowania – rozwiązanie musi dać się wykorzystać w działalności przemysłowej (praktycznie: da się je wytwarzać lub stosować).
Dlaczego poprawna jest odpowiedź A?
Dokładnie wskazuje wymagania właściwe dla wzoru użytkowego: nowość oraz przemysłowe zastosowanie. To istota definicji wzoru użytkowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Poziom wynalazczy" (odpowiedź B) jest typowym kryterium dla wynalazku chronionego patentem. Wzór użytkowy ma uproszczone wymagania i nie opiera się na tej przesłance.
- "Indywidualny charakter" (odpowiedzi C i D) odnosi się do wzoru przemysłowego, czyli ochrony wyglądu produktu, a nie rozwiązania technicznego dotyczącego kształtu lub budowy.
- "Dostępność publiczna" (B i D) w tej formie jest myląca: w praktyce wymóg dotyczy braku wcześniejszego ujawnienia (nowości), a nie tego, aby rozwiązanie było "dostępne publicznie" jako pozytywna cecha.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawia się poziom wynalazczy, zwykle dotyczy to patentu, a gdy pojawia się indywidualny charakter, zwykle chodzi o wzór przemysłowy. Dla wzoru użytkowego zapamiętaj: nowy + przemysłowo stosowalny.
