Komunikacja niewerbalna obejmuje sygnały przekazywane poza słowami, takie jak mimika, gesty, postawa ciała, dystans interpersonalny, kontakt wzrokowy czy prozodia (np. tempo i intonacja). W terapii zajęciowej ma ona duże znaczenie, bo relacja terapeutyczna opiera się nie tylko na treści wypowiedzi, ale również na sposobie bycia terapeuty i reakcji pacjenta.
Stwierdzenie "Komunikacja niewerbalna może pomóc w nawiązaniu i podtrzymaniu kontaktu interpersonalnego" jest trafne, ponieważ spójne sygnały niewerbalne (otwarta postawa, adekwatna mimika, uważny kontakt wzrokowy, odpowiedni dystans) wzmacniają poczucie bezpieczeństwa, ułatwiają współpracę i pomagają pacjentowi lepiej rozumieć intencje terapeuty. Dodatkowo terapeuta może obserwować niewerbalne oznaki napięcia, lęku, bólu czy znużenia i na tej podstawie modyfikować przebieg zajęć.
Stwierdzenie "Komunikacja niewerbalna jest mniej ważna niż werbalna" jest błędne, bo w praktyce oba kanały wzajemnie się uzupełniają. W wielu sytuacjach niewerbalne sygnały podtrzymują lub osłabiają przekaz słowny (np. słowa wsparcia przy jednocześnie chłodnej postawie mogą być odbierane jako niespójne).
Stwierdzenie "Komunikacja niewerbalna nie jest istotna w pracy z osobami niesłyszącymi" również jest błędne. W tej grupie pacjentów znaczenie kanałów niewerbalnych często rośnie, bo informacje wizualne (gesty, mimika, kierunek spojrzenia, wskazywanie) mogą wspierać zrozumienie oraz budowanie relacji i poczucia bycia zauważonym.
Stwierdzenie "Komunikacja niewerbalna jest tylko dodatkiem do komunikacji werbalnej" upraszcza problem. Niewerbalność bywa równorzędnym nośnikiem informacji o emocjach i nastawieniu, a czasem stanowi klucz do odczytania, czy pacjent czuje się bezpiecznie i czy rozumie instrukcje.
Wskazówka egzaminacyjna: odpowiedzi zawierające kategoryczne sformułowania typu "nie jest istotna" lub "tylko" często są podejrzane, bo komunikacja w terapii zależy od kontekstu i zwykle wymaga podejścia całościowego.
