Stwierdzenie "Ocena zgodności jest ciągłym procesem, który obejmuje wszystkie etapy produkcji odzieży" jest prawdziwe w sensie praktyki zapewniania zgodności wyrobu. Zgodność nie powinna być traktowana jako jednorazowe "odhaczenie" na etapie projektu, ale jako zestaw działań prowadzonych od doboru materiałów, przez krojenie i szycie, po kontrolę wyrobu gotowego, pakowanie i przekazanie do sprzedaży.
W produkcji odzieży na zgodność wpływają m.in.:
- dobór surowców i dodatków (parametry, bezpieczeństwo użytkowania, ryzyko uczuleń),
- ustalenie technologii i parametrów szycia,
- kontrola międzyoperacyjna i końcowa (wykrywanie niezgodności partii),
- prawidłowe oznakowanie i informacje dla użytkownika.
Zdanie "Ocena zgodności jest jednorazowym procesem przeprowadzanym tylko na etapie projektowania produktu" jest nieprawdziwe, bo nawet poprawny projekt nie gwarantuje, że wykonanie (np. zamieniony materiał, inna partia dodatków, błędy szycia) nie wprowadzi niezgodności.
Twierdzenie "Ocena zgodności nie jest wymagana dla odzieży hand made" jest mylące: ręczne wykonanie nie stanowi z definicji zwolnienia z obowiązku dostarczania wyrobów bezpiecznych i prawidłowo oznakowanych. Zmienia się skala i sposób organizacji kontroli, ale nie idea zapewniania zgodności.
Stwierdzenie "Ocena zgodności jest opcjonalna dla producentów odzieży" jest błędne, ponieważ producenci (w tym mikroprzedsiębiorcy) odpowiadają za to, by wyrób wprowadzany do obrotu spełniał wymagania mające zastosowanie. W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: zgodność to proces, a nie pojedynczy etap.
