Tajemnica zawodowa oznacza obowiązek nieujawniania osobom nieuprawnionym informacji uzyskanych w związku z udzielaniem świadczeń (np. o stanie zdrowia, funkcjonowaniu, sytuacji rodzinnej, przebiegu terapii). W terapii zajęciowej jest to szczególnie istotne, bo praca często obejmuje wrażliwe obszary codziennego życia pacjenta.
Stwierdzenie "Terapeuta zajęciowy ma obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej." jest prawdziwe, ponieważ wynika z zasad wykonywania zawodów medycznych i etyki: pacjent musi mieć zaufanie, że przekazywane informacje nie będą rozpowszechniane. Poufność dotyczy zarówno rozmów, jak i dokumentacji, notatek, wiadomości oraz danych elektronicznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Terapeuta zajęciowy nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie prywatności pacjenta." – to fałsz, bo naruszenie prywatności może rodzić konsekwencje zawodowe, cywilne lub organizacyjne; placówki medyczne wymagają ochrony informacji.
- "Terapeuta zajęciowy ma prawo do udostępniania informacji o stanie zdrowia pacjenta bez jego zgody." – co do zasady nie wolno udostępniać danych "bo tak", a ujawnianie wymaga podstawy (np. uprawnienia, zgody, niezbędności w zespole terapeutycznym). Brak zgody nie jest automatyczną "licencją" na przekazanie informacji rodzinie czy znajomym.
- "Terapeuta zajęciowy nie musi przestrzegać przepisów RODO." – to fałsz, ponieważ przetwarzanie danych osobowych pacjentów podlega zasadom ochrony danych (w tym danych szczególnej kategorii). W praktyce oznacza to m.in. minimalizację danych, ograniczenie dostępu, zabezpieczenia oraz ostrożność w komunikacji.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o odpowiedzialność prawną i etyczną zwykle prawdziwe są odpowiedzi podkreślające poufność, ochronę prywatności oraz działanie tylko w granicach uprawnień i zgód.
