Integrowana ochrona roślin (IPM) to podejście, w którym ochronę upraw planuje się tak, aby minimalizować ryzyko dla ludzi, środowiska oraz organizmów niecelowych, a jednocześnie skutecznie ograniczać agrofagi. Kluczowe jest łączenie metod i wybieranie tych, które powodują najmniejsze negatywne skutki.
Stwierdzenie "Zasady integrowanej ochrony roślin promują użycie najmniej szkodliwych dla środowiska metod ochrony roślin." oddaje istotę IPM: preferuje się działania zapobiegawcze i metody niechemiczne, a środki chemiczne traktuje się jako jeden z elementów, stosowany rozważnie i wtedy, gdy inne metody nie zapewniają wystarczającej skuteczności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "…promują wyłącznie użycie chemicznych środków…" – IPM nie ogranicza się do chemii; przeciwnie, nacisk kładzie na profilaktykę, monitoring oraz metody niechemiczne, a chemia ma być narzędziem uzupełniającym.
- "…nie biorą pod uwagę wpływu… na organizmy niecelowe." – uwzględnianie skutków dla organizmów pożytecznych (np. zapylaczy, naturalnych wrogów szkodników) jest jednym z powodów, dla których IPM promuje rozwiązania mniej ryzykowne.
- "…promują użycie jedynie naturalnych metod…" – IPM nie jest równoznaczne z rolnictwem ekologicznym; dopuszcza metody chemiczne, ale w sposób uzasadniony i ograniczający skutki uboczne.
W praktyce ogrodniczej IPM oznacza m.in. obserwacje i monitoring, dobór odpornych odmian, higienę upraw, właściwe nawożenie i nawadnianie, wykorzystanie organizmów pożytecznych oraz świadomy dobór preparatów o możliwie najmniejszym wpływie na środowisko.
