System bariery sterylnej ma utrzymać jałowość zawartości do momentu aseptycznego otwarcia w miejscu użycia. Aby to było możliwe, opakowanie (bariera sterylna) musi spełniać dwa kluczowe warunki: być kompatybilne z metodą sterylizacji oraz dostosowane do cech wyrobu medycznego.
Poprawne jest stwierdzenie: "Bariera sterylna powinna być wybrana na podstawie metody sterylizacji oraz rodzaju i kształtu sterylizowanego wyrobu medycznego." Różne metody sterylizacji wymagają innych właściwości materiałów opakowaniowych: opakowanie ma przepuścić czynnik sterylizujący w trakcie procesu, a po procesie stanowić skuteczną barierę dla mikroorganizmów. Jednocześnie rozmiar, kształt, masa oraz ostre krawędzie wyrobu wpływają na ryzyko uszkodzenia opakowania i na dobór formy pakowania (np. potrzeba zabezpieczenia ostrych końcówek, odpowiedni rozmiar rękawa/torebki, stabilne ułożenie w pakiecie).
Stwierdzenie "Bariera sterylna powinna być wybrana na podstawie koloru narzędzia do sterylizacji." jest nieprawidłowe, ponieważ kolor nie wpływa ani na przenikanie czynnika sterylizującego, ani na szczelność mikrobiologiczną po sterylizacji.
Stwierdzenie "…na podstawie wagi narzędzia…" jest nieprawidłowe w tej formie: masa może mieć znaczenie pomocnicze (np. dla doboru rozmiaru/wytrzymałości opakowania i układania wsadu), ale nie stanowi samodzielnego, nadrzędnego kryterium doboru bariery w oderwaniu od metody sterylizacji i charakterystyki wyrobu.
Stwierdzenie "…na podstawie ceny narzędzia…" jest błędne: kryteria ekonomiczne nie mogą zastępować kryteriów bezpieczeństwa i zgodności procesu, bo podstawowym celem bariery jest utrzymanie sterylności i ochrona wyrobu.
W praktyce technik sterylizacji najpierw uwzględnia wymaganą metodę sterylizacji, a następnie dobiera barierę tak, by była odpowiednia dla danego wyrobu (gabaryt, kształt, ostrość) i minimalizowała ryzyko uszkodzenia opakowania w procesie i transporcie.
