W zadaniu sprawdzana jest praktyczna umiejętność montera: odczyt z dokumentacji technicznej (rysunku i tabeli wymiarowej) oraz poprawne powiązanie wymiarów montażowych z oznaczeniem średnicy nominalnej.
Redukcja (kształtka redukcyjna) łączy dwa odcinki rurociągu o różnych średnicach. W oznaczeniach spotykanych w tabelach i na rysunkach:
- DN1 oznacza stronę o większej średnicy nominalnej,
- DN2 oznacza stronę o mniejszej średnicy nominalnej,
- L1 i L2 to długości charakterystyczne, potrzebne m.in. do sprawdzenia, czy element "zmieści się" w przewidzianym miejscu i czy zgadzają się długości montażowe.
Aby wskazać poprawną średnicę nominalną DN1, nie wolno opierać się tylko na jednej liczbie. Trzeba potraktować L1 i L2 jako parę identyfikującą dany wariant redukcji w tabeli. Wyszukujemy więc w tabeli wiersz (lub grupę wierszy), gdzie jednocześnie występują wartości L1 = 180 mm oraz L2 = 113 mm, a następnie odczytujemy z tej samej pozycji kolumnę DN1. Dla tej kombinacji tabelarycznie przypisane jest DN1 = 150 mm, więc taka odpowiedź jest poprawna.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- "125 mm" – odpowiada innym wymiarom charakterystycznym (w szczególności innej wartości L2), więc nie spełnia jednocześnie warunku L1=180 mm i L2=113 mm.
- "100 mm" – dla tej średnicy nominalnej wartości długości w tabeli są inne; wybór zwykle wynika z odczytania tylko jednej kolumny lub pomylenia strony redukcji.
- "200 mm" – to większa redukcja o wyraźnie innych długościach (np. inna długość całkowita L1), więc nie może pasować do wskazanego zestawu L1/L2.
Wskazówka egzaminacyjna: przy tabelach zgrupowanych według DN2 łatwo przesunąć się o wiersz lub kolumnę. Zawsze sprawdź nagłówki kolumn ("DN1", "L1", "L2") i potwierdź dopasowanie dwóch wymiarów naraz, zanim odczytasz DN.
