Kabel koncentryczny ma charakterystyczną budowę: w środku znajduje się żyła (przewodnik) centralna, wokół niej dielektryk, następnie ekran (oplot i/lub folia), a na zewnątrz płaszcz. Z tego powodu właściwe złącze do zakańczania kabla koncentrycznego musi umożliwiać dwa niezależne i poprawne elektrycznie połączenia:
- styk z żyłą centralną (np. pin lub gniazdo w osi),
- styk z ekranem (tuleja/pierścień/obudowa zapewniająca możliwie ciągłe ekranowanie).
Odpowiedź A jest prawidłowa, ponieważ przedstawia złącze o konstrukcji właściwej dla połączeń koncentrycznych: widać element odpowiadający za kontakt z przewodnikiem centralnym oraz część realizującą kontakt z ekranem i mechaniczne osadzenie na kablu.
Pozostałe propozycje (B, C, D) nie spełniają tego kryterium w kontekście terminacji kabla koncentrycznego: typowo są to złącza przeznaczone do innych rodzajów przewodów (np. wielożyłowych lub skrętkowych) albo takie, które nie zapewniają prawidłowego, współosiowego połączenia ekranu z odpowiednią geometrią. Częstym błędem jest sugerowanie się samym kształtem (np. "okrągłe = koncentryczne") zamiast sprawdzić, czy złącze ma oddzielny styk centralny i zewnętrzny styk ekranu.
W praktyce, przy rozpoznawaniu złączy koncentrycznych na rysunkach, szukaj: osiowego pinu/gniazda, pierścienia ekranu oraz cech montażu na ekranie (nakrętka, gwint, zacisk, element kompresyjny). To pozwala odróżnić je od złączy dla skrętki czy przewodów wielożyłowych.
