W tego typu zadaniach "analit" oznacza badany roztwór, którego charakter (kwaśny/zasadowy oraz mocny/słaby) rozpoznaje się na podstawie kształtu rysunku, najczęściej krzywej miareczkowania pH w funkcji dodawanej objętości odczynnika.
Wniosek "mocnej zasady" jest uzasadniony wtedy, gdy z rysunku wynika wyraźnie zasadowy charakter próbki, np. wysokie pH początkowe (zdecydowanie powyżej 7) oraz gwałtowna zmiana pH w pobliżu punktu równoważnikowego typowa dla układów z udziałem mocnych elektrolitów. Taki przebieg wskazuje, że w próbce dominuje składnik zasadowy o dużym stopniu dysocjacji.
Odpowiedź "słabego kwasu" nie pasuje do sytuacji, w której rysunek wskazuje warunki zasadowe: roztwór słabego kwasu zaczynałby od pH poniżej 7, a przebieg krzywej w strefie buforowej byłby charakterystyczny dla słabego kwasu.
Odpowiedź "słabej zasady" bywa myląca, bo również może dawać pH powyżej 7, jednak krzywa miareczkowania słabej zasady ma zwykle mniej stromy przebieg w okolicy równoważnika oraz inny obraz zmian pH (większy wpływ hydrolizy sprzężonego kwasu). Jeśli rysunek wskazuje zachowanie typowe dla mocnej zasady, wybór "słabej zasady" jest błędem.
Odpowiedź "mocnego kwasu" jest sprzeczna z zasadowym charakterem odczytu: mocny kwas dawałby niskie pH początkowe i krzywą odpowiadającą roztworowi kwaśnemu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy analizujesz analit, a nie odczynnik dodawany, oraz zwracaj uwagę na pH początkowe i cechy okolicy równoważnika — to one najczęściej rozstrzygają, czy badany roztwór jest mocnym czy słabym elektrolitem.
