Skuteczność blokady wzajemnej styczników (np. K2 i K3) weryfikuje się wtedy, gdy celowo próbujemy doprowadzić do konfliktu sterowań, czyli do sytuacji, w której drugi stycznik mógłby zostać załączony, mimo że pierwszy już pracuje. Jeżeli blokada jest wykonana poprawnie (najczęściej przez styk NC stycznika przeciwnego w obwodzie cewki oraz/lub blokadę mechaniczną), to taka próba nie powinna doprowadzić do równoczesnego włączenia obu styczników.
Dlatego poprawna sekwencja działa w trzech krokach:
- Najpierw STOP (S0) – zatrzymuje układ i daje powtarzalny stan początkowy. Bez tego można testować układ w nieznanym stanie podtrzymania, a wynik nie będzie jednoznaczny.
- Następnie załączenie jednego stycznika (S2) – wprowadza układ w stan, w którym blokada drugiego stycznika powinna być aktywna (bo pierwszy stycznik jest włączony, a jego styk blokujący powinien "odciąć" zasilanie cewki drugiego).
- Na końcu próba załączenia drugiego stycznika (S3) – to właściwy test: układ dostaje polecenie włączenia stycznika przeciwnego, ale poprawna blokada nie pozwala na jego zadziałanie.
Pozostałe sekwencje są gorsze jako test, bo zwykle nie tworzą warunku, w którym blokada ma zadziałać (np. uruchomienie niewłaściwego przycisku na początku) albo nie obejmują próby włączenia drugiego stycznika po załączeniu pierwszego. Mogą więc sprawdzać jedynie, że układ reaguje na START/STOP, a nie to, że nie da się załączyć K2 i K3 jednocześnie.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj odpowiedzi, która zawiera logikę reset → włącz jeden → spróbuj włączyć drugi. Tylko taka sekwencja rzeczywiście bada działanie interlock, a nie ogólną "sprawność" sterowania.
