Wewnętrzna warstwa formy (poszycie szalunku) to ta powierzchnia, która bezpośrednio styka się z mieszanką betonową i w dużym stopniu decyduje o wyglądzie oraz jakości lica ściany bezspoinowej. W takim zastosowaniu kluczowe są: mała chłonność, możliwie gładka powierzchnia, stabilność wymiarowa pod wpływem wilgoci oraz łatwe oddzielanie się betonu od poszycia po związaniu.
Odpowiedź "Płyty pilśniowe porowate." jest właściwa, ponieważ materiał o porowatej strukturze działa jak "gąbka": wchłania wodę i zaczyn cementowy, a przez to może:
- pogorszyć wygląd powierzchni (matowienie, przebarwienia, odciski porów),
- powodować miejscowe osłabienie warstwy przypowierzchniowej betonu,
- pęcznieć i odkształcać się, co utrudnia utrzymanie płaszczyzny szalunku,
- zwiększać przywieranie i ryzyko uszkodzeń podczas rozszalowania.
Pozostałe propozycje są typowymi lub spotykanymi materiałami poszyciowymi, które (przy właściwym przygotowaniu i ewentualnym zastosowaniu środka antyadhezyjnego) mogą dać bardziej jednorodną, gładszą powierzchnię:
- "Płyty OSB." – są względnie sztywne i łatwo dostępne; ich struktura nie jest tak otwarcie porowata jak płyty pilśniowe porowate, choć jakość lica może być gorsza niż przy sklejce szalunkowej.
- "Arkusze sklejki wodoodpornej." – powszechnie stosowane na poszycia, bo dobrze znoszą wilgoć i zapewniają równą powierzchnię; w praktyce często używa się sklejki przeznaczonej do szalunków.
- "Arkusze cienkiej blachy stalowej." – dają gładką powierzchnię i nie chłoną wody; wymagają jednak właściwego usztywnienia oraz zabezpieczenia przed korozją i deformacją.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy ściany "bezspoinowej" (o gładkim licu), szukaj materiału, który najbardziej chłonie i zostawia fakturę. Materiały porowate i nasiąkliwe są najczęściej najsłabszym wyborem na warstwę kontaktową szalunku.
