Technologia HDSL (High-bit-rate Digital Subscriber Line) powstała jako sposób realizacji transmisji rzędu 2 Mbit/s w oparciu o istniejącą infrastrukturę miedzianych par telefonicznych. Jej cechą praktycznie istotną dla montera jest to, że nie jest to "dowolna transmisja po kablu", lecz rozwiązanie ściśle związane z parą (parami) miedzianą i określoną konfiguracją łącza.
W typowej realizacji HDSL dla szybkości około 2 Mbit/s strumień danych jest rozkładany na dwa tory, dlatego wymagane są dwie pary przewodów miedzianych. To właśnie sprawia, że odpowiedź "Dwie pary przewodów miedzianych." jest poprawna: wskazuje zarówno rodzaj medium (miedź), jak i kluczowy parametr instalacyjny (liczbę par) potrzebny do zestawienia transmisji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Włókno światłowodowe." – światłowód jest innym medium transmisyjnym, typowym dla systemów optycznych, natomiast HDSL jest technologią z rodziny xDSL przeznaczoną do pracy na miedzianych parach abonenckich.
- "Skrętkę UTP kategorii 5e." – to określenie dotyczy typu kabla, ale nie rozstrzyga wymogu kluczowego w HDSL, czyli liczby par użytych do transmisji 2 Mbit/s. Skrętka może zawierać kilka par, a HDSL dla tej usługi wymaga dwóch par; sama nazwa "UTP 5e" jest więc w tym kontekście zbyt nieprecyzyjna.
- "Kabel koncentryczny." – koncentryk jest wykorzystywany w innych systemach (np. dystrybucja RF, niektóre sieci kablowe), natomiast HDSL nie jest technologią projektowaną do pracy na koncentryku.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o xDSL zawsze oddzielaj rodzaj medium (miedź/światłowód/koncentryk) od konfiguracji (ile par, symetrycznie czy asymetrycznie). W HDSL przy 2 Mbit/s kluczowe jest właśnie wymaganie dwóch par miedzianych.
