W tyfloinformatyce kluczowe jest rozróżnienie dwóch klas sprzętu brajlowskiego: notatników brajlowskich i monitorów brajlowskich (odświeżalnych wyświetlaczy brajlowskich).
Notatnik brajlowski to urządzenie samodzielne: posiada własny procesor, pamięć, system operacyjny i zestaw aplikacji. Użytkownik może na nim pisać teksty na klawiaturze brajlowskiej (np. Perkinsa), zarządzać plikami, korzystać z kalendarza czy przeglądać internet bez konieczności podłączania komputera lub telefonu. Do tej grupy należy BrailleSense – jest to rodzina notatników, kojarzona z rozwiązaniami umożliwiającymi niezależną pracę.
Monitor brajlowski (często nazywany też linijką brajlowską) jest z kolei urządzeniem peryferyjnym. Jego zadaniem jest wyświetlanie w brajlu treści pochodzących z komputera lub smartfona, z którym łączy się zwykle przez USB lub Bluetooth. Sam monitor nie zastępuje komputera: bez urządzenia źródłowego nie zapewnia pełnej pracy "komputerowej", a klawisze na obudowie służą głównie do nawigacji i sterowania, a nie do pełnego wprowadzania tekstu jak w notatniku.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "BrailleSense." Pozostałe propozycje to typowe monitory brajlowskie: SmartBeetle (linia monitorów), Brailliant 40 (40-znakowy wyświetlacz) oraz Focus 14 Blue (kompaktowy 14-znakowy wyświetlacz). Częsty błąd polega na uznaniu, że skoro urządzenie ma klawisze i wyświetla brajl, to jest notatnikiem — decyduje jednak autonomiczność i możliwość pracy bez podłączonego komputera.
