Jakość odprężenia (wyżarzania) wyrobów szklanych ocenia się głównie poprzez sprawdzenie, czy w materiale pozostały naprężenia szczątkowe. Takie naprężenia mogą powodować pękanie wyrobu, zwiększoną wrażliwość na udary i różnice temperatur oraz problemy w dalszej obróbce.
Właściwym urządzeniem do tej oceny jest polaryskop. W praktyce wykorzystuje on zjawiska optyczne związane z polaryzacją światła: naprężone szkło może wykazywać efekty widoczne w świetle spolaryzowanym. Obserwacja obrazu w polaryskopie pozwala jakościowo (a czasem półilościowo, zależnie od metody i wyposażenia) ocenić rozkład i poziom naprężeń, a więc pośrednio skuteczność procesu odprężania.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą innych pomiarów lub innych dziedzin:
- Pirometr służy do pomiaru temperatury (zwykle bezdotykowo). Jest przydatny do kontroli parametrów pracy pieca, ale nie informuje bezpośrednio o naprężeniach w gotowym wyrobie.
- Aparat Orsata jest związany z analizą składu gazów. Nie jest narzędziem do badania naprężeń ani jakości odprężenia szkła.
- Piec gradientowy to urządzenie procesowe/technologiczne (związane z wytwarzaniem określonego profilu temperatury), a nie przyrząd kontrolno-pomiarowy do oceny stanu naprężeń w wyrobie po zakończeniu procesu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się słowa "odprężenie", "naprężenia wewnętrzne" lub "kontrola jakości po wyżarzaniu", najczęściej chodzi o metodę optyczną (polaryskop), a nie o sam pomiar temperatury.
