Styl kierowania rozpoznaje się po tym, kto podejmuje decyzje oraz jaki jest udział pracowników w ustalaniu sposobu działania.
Odpowiedź "demokratyczny" jest właściwa wtedy, gdy z cytowanej wypowiedzi wynika, że kierownik:
- konsultuje decyzje z zespołem,
- zachęca do zgłaszania propozycji i opinii,
- organizuje współpracę i dba o wymianę informacji,
- traktuje pracowników jako współtwórców rozwiązań (zamiast wyłącznie wykonawców).
W praktyce biurowej taki styl może się przejawiać np. wspólnym ustalaniem podziału zadań, omawianiem usprawnień obiegu dokumentów czy proszeniem o ocenę priorytetów przed podjęciem decyzji.
Dlaczego "dominujący" nie pasuje? To określenie jest potoczne i nie jest standardową nazwą klasycznego stylu kierowania. Może opisywać cechę osobowości lub sposób komunikacji, ale nie przesądza o mechanizmie podejmowania decyzji i udziale zespołu.
Dlaczego "autokratyczny" nie pasuje? W stylu autokratycznym kierownik samodzielnie decyduje i oczekuje podporządkowania, a komunikacja jest częściej jednokierunkowa. Jeśli cytat wskazuje na konsultowanie i współdecydowanie, to przeczy autokracji.
Dlaczego "liberalny" nie pasuje? Styl liberalny oznacza bardzo dużą swobodę pracowników i ograniczoną ingerencję przełożonego (kierownik pozostawia decyzje zespołowi, rzadziej kontroluje). Sama życzliwość lub pytanie o zdanie nie musi jeszcze oznaczać liberalizmu – kluczowe jest, czy kierownik utrzymuje koordynację i wspólne ustalenia.
Wskazówka egzaminacyjna: w cytacie szukaj słów/zwrotów sugerujących "konsultujemy", "ustalamy wspólnie", "proszę o opinie", "zdecydujmy razem" – to typowe sygnały stylu demokratycznego.
