W aplikacji internetowej rozróżnia się zadania wykonywane po stronie klienta (w przeglądarce) oraz po stronie serwera (na serwerze aplikacyjnym). Klient odpowiada głównie za prezentację i interakcję z użytkownikiem (HTML/CSS/JavaScript), a serwer za logikę biznesową, bezpieczeństwo oraz operacje na zasobach, do których przeglądarka nie powinna mieć bezpośredniego dostępu.
Poprawna jest odpowiedź: "Zapisanie danych pobranych z aplikacji internetowej w bazie danych." Taki zapis wymaga połączenia z bazą, obsługi uprawnień, kontroli transakcji i odporności na nadużycia. Serwer może też wykonać ostateczną walidację i dopiero wtedy utrwalić dane, dzięki czemu nie ufa bezkrytycznie temu, co wysyła przeglądarka.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są zadaniami serwerowymi?
- "Zmiana stylu HTML na stronie wywołana przesunięciem kursora." To reakcja interfejsu na zdarzenie użytkownika (np. hover/mousemove). Tego typu efekty realizuje się CSS lub JavaScript w przeglądarce, bez angażowania serwera.
- "Sprawdzanie danych wpisywanych do pola tekstowego w czasie rzeczywistym." Może oznaczać walidację na bieżąco w UI (np. format e-mail, długość hasła). To typowo klient. Oczywiście serwer też powinien weryfikować dane po wysłaniu formularza, ale sformułowanie "w czasie rzeczywistym" w kontekście pola tekstowego odnosi się zwykle do walidacji/feedbacku w przeglądarce.
- "Ukrywanie i pokazywanie elementów strony w zależności od aktualnego stanu kursora." To ponownie manipulacja widocznością elementów (DOM/CSS) zależna od interakcji. Jest to logika prezentacji wykonywana lokalnie u użytkownika.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli czynność wymaga dostępu do bazy danych, plików na serwerze, tajnych kluczy lub kontroli uprawnień, to jest to zadanie serwerowe. Jeśli dotyczy wyglądu strony i reakcji na kliknięcia, ruch myszy czy dynamiczne ukrywanie elementów, to zwykle jest to zadanie klienckie.
