Świadectwo pracy to dokument wydawany przy zakończeniu zatrudnienia, który ma potwierdzać kluczowe fakty potrzebne m.in. do ustalania uprawnień pracowniczych i z ubezpieczenia społecznego. Dlatego przepisy precyzyjnie wskazują, jakie dane mają się w nim znaleźć.
W przytoczonym przepisie widoczne jest ważne rozróżnienie:
- Informacje obligatoryjne – pracodawca wpisuje je zawsze (bez dodatkowego wniosku). Należą do nich m.in. dane o okresie i rodzaju pracy, zajmowanych stanowiskach oraz trybie rozwiązania stosunku pracy. Przepis przewiduje też obowiązek zamieszczenia wzmianki o zajęciu wynagrodzenia.
- Informacje fakultatywne – pojawiają się w świadectwie pracy tylko wtedy, gdy pracownik tego zażąda. Przepis wprost wymienia tu "informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia" (oraz o uzyskanych kwalifikacjach).
Dlatego odpowiedź "wysokości i składników wynagrodzenia" jest poprawna: jest to przykład informacji, którą pracodawca ma obowiązek dopisać na żądanie pracownika.
Pozostałe propozycje są niepoprawne w tym ujęciu:
- "Sposobu rozwiązania umowy o pracę" – to informacja, która co do zasady należy do treści świadectwa pracy niezależnie od żądania (jest elementem podstawowym, nie "na życzenie").
- "Ilości dni wykorzystanego urlopu" – nie jest wskazana w przytoczonym fragmencie jako informacja "na żądanie"; w praktyce uczniowie często mylą ją z innymi danymi kadrowymi, które bywają istotne, ale nie wynikają z tego zdania o żądaniu.
- "Okresu wykorzystanego urlopu wychowawczego" – podobnie, może kojarzyć się z dokumentacją zatrudnienia, jednak nie jest tu wskazany jako element dopisywany na żądanie w cytowanym fragmencie.
Na egzaminie kluczowe jest wychwycenie sformułowania "na żądanie pracownika" i sprawdzenie, jakie dane są wprost przypisane do tej kategorii w przepisie.
