Wyjaławianie (sterylizacja) polega na zniszczeniu wszystkich form drobnoustrojów, a dobór metody zależy od rodzaju materiału i jego odporności na temperaturę oraz wodę.
Lanolina jest surowcem o charakterze tłuszczowym (lipofilowym). W przypadku takich materiałów wprowadzanie wody (np. w postaci pary) bywa niekorzystne technologicznie: może zmieniać konsystencję, utrudniać późniejsze sporządzanie podłoża i sprzyjać niepożądanym zmianom jakościowym. Dlatego typowo wybiera się metody cieplne działające "na sucho".
Odpowiedź "Suchego gorącego powietrza." jest poprawna, bo suche gorące powietrze jest czynnikiem fizycznym zdolnym do niszczenia drobnoustrojów, a jednocześnie jest metodą odpowiednią dla surowców tłuszczowych, które nie powinny mieć kontaktu z parą wodną.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ:
- "Wilgotnego gorącego powietrza." – obecność wilgoci oznacza wprowadzanie wody; taki wybór jest typowym "skrzyżowaniem" pojęć i nie jest właściwym wskazaniem dla lanoliny jako surowca lipofilowego.
- "Pary wodnej pod ciśnieniem normalnym." – para wodna jest środowiskiem wilgotnym; dodatkowo przy ciśnieniu normalnym nie jest to standardowy czynnik kojarzony z pełnym wyjaławianiem w porównaniu z metodami ciśnieniowymi.
- "Pary wodnej pod ciśnieniem zwiększonym." – choć para pod ciśnieniem jest bardzo skutecznym czynnikiem dla wielu materiałów, nie jest to właściwy wybór dla typowego surowca tłuszczowego, jeśli celem jest uniknięcie kontaktu z wodą i zachowanie właściwości podłoża.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się surowiec tłuszczowy (podłoże maściowe, oleje, woski), najpierw rozważ metody "na sucho", a dopiero potem metody parowe, które są typowe dla materiałów odpornych na wilgoć i przeznaczonych do sterylizacji w środowisku wodnym.
