W praktyce lakierniczej jednym z najczęstszych badań kontrolnych jest pomiar grubości powłoki. Do tego celu stosuje się mierniki grubości (często nieniszczące) dobierane do rodzaju podłoża, np. stal lub aluminium. Taki pomiar pozwala ocenić, czy warstwa podkładu, bazy i lakieru bezbarwnego mieści się w akceptowalnym zakresie oraz czy nie ma miejsc z niedomalowaniem lub nadmiernym "zalaniem".
Odpowiedź "grubości" jest właściwa, ponieważ przyrząd z tej grupy służy do uzyskania wyniku w jednostkach grubości (np. mikrometry) i wymaga poprawnego przyłożenia sondy oraz (w wielu rozwiązaniach) sprawdzenia/ustawienia odniesienia na płytkach wzorcowych.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych, odmiennych badań mechanicznych powłok:
- "twardości" – bada się innymi metodami (np. ołówkową, wahadłową) i innymi przyrządami, które nie wskazują bezpośrednio grubości warstwy.
- "elastyczności" – ocenia się zwykle przez zginanie na trzpieniu lub podobne próby odkształcania; to test zachowania powłoki przy deformacji, a nie pomiar jej wymiaru.
- "przyczepności" – sprawdza się m.in. metodą siatki nacięć lub odrywania; tu kluczowe jest połączenie powłoki z podłożem, a nie jej grubość.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widać przyrząd z sondą/przykładaną końcówką i wyświetlaczem podającym wartość liczbową typową dla mikrometrów, najczęściej chodzi o pomiar grubości powłoki, a nie o testy uszkodzeniowe.
