W krojowni trzeba przenieść wewnętrzne punkty technologiczne (np. miejsca montażu, kontrolne punkty dopasowania, oznaczenia zaszewek) z papierowego wykroju na wszystkie warstwy tkaniny ułożone w nakładzie. Jedną z metod jest użycie przyrządu z igłą wiertniczą, który wykonuje małe przebicia w wielu warstwach naraz.
Odpowiedź "podszewkowych" jest właściwa, ponieważ tkaniny podszewkowe zwykle mają gładką, zwartą powierzchnię bez włosia. Dzięki temu otwór po igle pozostaje widoczny i "trzyma" się w materiale, co zapewnia powtarzalność oznaczeń w produkcji seryjnej.
Pozostałe propozycje są niepoprawne ze względu na właściwości powierzchni:
- "drapanych" – drapanie tworzy runo/meszek, który może zasłaniać otwór lub powodować, że ślad szybko staje się niewidoczny.
- "wełnianych" – wiele tkanin wełnianych ma bardziej "pracującą" strukturę i/lub wykończenie sprzyjające zanikaniu drobnych przebić; w praktyce częściej dobiera się metodę znakowania do konkretnego wykończenia powierzchni, a nie do samego składu.
- "z włosem" – włos (np. okrywa włosowa) maskuje punkt, a po przebiciu włókna mogą wracać na miejsce, przez co oznaczenie jest trudne do odczytania na wszystkich warstwach nakładu.
Wskazówka egzaminacyjna: przy doborze metody znakowania zawsze myśl o tym, czy znak będzie czytelny po rozłożeniu nakładu. Jeśli powierzchnia ma włos, meszek lub wyraźne runo, drobne otwory po igle zwykle są mniej praktyczne niż alternatywy (np. kołki krawieckie, kreda, nici sygnalizacyjne).
