Mikrodruk jest jednym z typowych zabezpieczeń dokumentów: to bardzo drobny tekst lub wzór zbudowany z mikroskopijnych znaków, który w kopii lub przy próbie amatorskiego nadruku traci ostrość, zlewa się albo staje się nieczytelny. W praktyce mikrodruk weryfikuje się przez uważne oględziny (często z lupą) oraz porównanie z oczekiwanym wyglądem zabezpieczenia.
W tym zadaniu kluczowa jest umiejętność rozpoznania mikrodruku na ilustracji oraz wskazania numeru, którym oznaczono go na schemacie dowodu. Poprawna odpowiedź to "3", ponieważ to właśnie ten numer na ilustracji odnosi się do obszaru zawierającego mikrodruk.
Pozostałe numery są niepoprawne, bo odnoszą się do innych elementów dokumentu (np. innych zabezpieczeń albo pól informacyjnych), a nie do mikrodruku. Typowym błędem jest mylenie mikrodruku z tłem giloszowym lub drobnym rastrem – te elementy mogą wyglądać "drobno", ale mikrodruk ma charakter znaków/napisu, a nie wyłącznie ornamentu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawia się hasło "mikrodruk", szukaj na dokumencie obszaru z mikrotekstem (ciągiem liter) i dopiero potem sprawdź, jaki numer wskazuje ten fragment na rysunku.
