Wysokie stężenia nadtlenku wodoru (H2O2), takie jak 30%, są kojarzone przede wszystkim z zabiegami wybielania zębów. Mechanizm wybielania opiera się na działaniu utleniającym: powstające reaktywne formy tlenu rozkładają cząsteczki barwników (chromoforów), co daje efekt rozjaśnienia.
Odpowiedź "wybielanie" jest więc zgodna z praktyką kliniczną, w której H2O2 (w różnych stężeniach, zależnie od techniki) jest podstawowym składnikiem wielu systemów wybielających.
Pozostałe propozycje opisują inne grupy procedur:
- "jonoforeza" to zabieg fizykalny wykorzystujący prąd do ułatwienia przenikania jonów określonych substancji. Kluczowym elementem jest tu prąd i jony, a nie utleniające wysokostężone H2O2.
- "fluoryzacja" jest zabiegiem profilaktycznym ukierunkowanym na zwiększenie odporności szkliwa i ograniczenie próchnicy. Stosuje się preparaty fluorkowe (żele, lakiery, pianki), a nie nadtlenek wodoru.
- "piaskowanie" służy do mechanicznego usuwania osadów i przebarwień z powierzchni zębów za pomocą strumienia powietrza, wody i proszku. Może poprawić wygląd zębów przez oczyszczenie, ale nie jest zabiegiem chemicznego wybielania z użyciem H2O2.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać prostą regułę: H2O2 → wybielanie, natomiast fluorki → profilaktyka próchnicy, a piaskowanie → oczyszczanie mechaniczne.
