W kotłach pyłowych (spalanie pyłu węglowego w palenisku) powstaje kilka głównych grup zanieczyszczeń: tlenki azotu (NOx), tlenki siarki (głównie SO2), tlenek węgla (CO) oraz dwutlenek węgla (CO2). Pytanie dotyczy tego, jaki składnik emisji ogranicza instalacja pokazana na schemacie.
Odpowiedź "tlenków azotu" jest właściwa, gdy przedstawiona instalacja jest układem redukcji NOx (typowo kojarzonym z denitryfikacją spalin). NOx powstają m.in. wskutek wysokiej temperatury i warunków spalania, a ich ograniczanie realizuje się przez działania w palenisku (organizacja spalania) oraz przez instalacje "końcowe" w torze spalin.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych mechanizmów i innych typowych urządzeń:
- "tlenku węgla" dotyczy zwykle niedopalania i problemów z doborem powietrza, mieszaniem i dopalaniem; ogranicza się go głównie przez regulację procesu spalania, a nie typową instalacją denitryfikacji.
- "dwutlenku siarki" wiąże się z zawartością siarki w paliwie; ograniczanie SO2 realizuje się przez odsiarczanie spalin lub dobór paliwa, a nie przez instalacje przeznaczone do NOx.
- "dwutlenku węgla" jest produktem pełnego spalania węgla; redukcja CO2 to przede wszystkim zagadnienie sprawności, paliwa i ewentualnie wychwytu CO2, co jest inną kategorią rozwiązań niż typowe układy redukcji NOx.
Na egzaminie warto uczyć się rozpoznawania na schematach, czy dany element toru spalin jest związany z redukcją NOx, SO2 lub pyłu, bo te trzy obszary mają inne urządzenia, media i miejsca w układzie kotłowym.
