W opakowaniach z tektury falistej spotyka się dwa ogólne podejścia do zadruku: preprint (zadruk wykonywany przed wytworzeniem tektury falistej, np. na wstędze/arkuszu papieru okładzinowego) oraz postprint (zadruk wykonywany na tekturze falistej jako podłożu końcowym).
W przypadku postprintu kluczowe jest dopasowanie techniki druku do nierównej, bardziej "sprężystej" i chłonnej powierzchni tektury falistej. Z tego powodu w praktyce najczęściej stosuje się druk fleksograficzny, który jest powszechnie wykorzystywany w produkcji opakowań i etykiet, a także dobrze radzi sobie na podłożach o gorszej gładkości niż klasyczny papier kredowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w tym ujęciu?
- Offset kojarzy się z wysoką jakością na papierze i kartonie o odpowiedniej gładkości; typowo nie jest podstawową metodą postprintu na tekturze falistej.
- Sitodruk bywa stosowany do nadruków specjalnych lub małoseryjnych, ale nie stanowi standardowej odpowiedzi dla postprintu w produkcji arkuszy tektury falistej.
- Rotograwiura jest techniką typową dla bardzo dużych nakładów na innych typach podłoży i organizacji produkcji; nie jest kojarzona jako podstawowa metoda postprintu tektury falistej.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: postprint na tekturze falistej najczęściej łączy się z fleksografią, a preprint częściej odnosi się do zadruku okładzin przed falcowaniem/klejeniem.
