Pojęcie zagospodarowania turystycznego odnosi się do tego, co w danym obszarze zostało zorganizowane, urządzone lub zbudowane z myślą o turystach. Obejmuje ono przede wszystkim infrastrukturę i zaplecze obsługi ruchu turystycznego, np. bazę noclegową, bazę gastronomiczną, obiekty i urządzenia rekreacyjne, informacje turystyczną oraz inne usługi ułatwiające pobyt.
W tym ujęciu odpowiedź "rozbudowaną sieć ośrodków wypoczynkowych" pasuje wprost do definicji: ośrodki wypoczynkowe są elementem bazy noclegowej i rekreacyjnej, czyli klasycznym składnikiem zagospodarowania turystycznego regionu.
Pozostałe odpowiedzi nie dotyczą zagospodarowania, tylko walorów turystycznych:
- "wysoką jeziorność i deniwelację terenu" – to cechy środowiska przyrodniczego (uwarunkowania fizycznogeograficzne). Mogą zwiększać atrakcyjność miejsca, ale same w sobie nie są infrastrukturą.
- "łagodny klimat i różnorodny krajobraz" – to również walory przyrodnicze, czyli atuty naturalne zachęcające do przyjazdu, a nie elementy stworzone przez człowieka dla turystów.
- "zachowany regionalny folklor i rzemiosło" – to walory kulturowe. Są ważne w budowaniu produktu turystycznego, lecz nie są równoznaczne z zagospodarowaniem turystycznym (infrastrukturą).
W przygotowaniu do egzaminu pomaga prosty test: jeśli odpowiedź można opisać słowami "co tu jest zbudowane/urządzone dla turystów?", zwykle dotyczy zagospodarowania. Jeśli brzmi jak "co tu jest ładne/ciekawe/unikatowe?", to najczęściej walory turystyczne.
