W tego typu zadaniu kluczowe jest rozróżnienie dwóch informacji z tabeli: ile materiału potrzeba (norma zużycia na 1 sztukę) oraz ile materiału jest dostępne (stan magazynu). Następnie wykonuje się proste planowanie zapotrzebowania dla partii produkcyjnej.
Krok 1: oblicz zapotrzebowanie na 10 sztuk.
Dla każdego materiału (np. skóry, podszewki, zamków, guzików) odczytaj normę zużycia na 1 płaszcz i pomnóż przez 10. Ważne jest zachowanie jednostek: jeśli norma jest w metrach, wynik też jest w metrach; jeśli w sztukach, wynik w sztukach.
Krok 2: porównaj z magazynem.
Dla każdego materiału porównaj wynik z kroku 1 ze stanem magazynowym. Jeśli stan ≥ zapotrzebowanie, materiał wystarczy. Jeśli stan < zapotrzebowanie, materiału zabraknie i to on jest poprawną odpowiedzią.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Podszewki."
Z danych w tabeli wynika, że po przeliczeniu na 10 płaszczy zapotrzebowanie na podszewki przekracza ich dostępny stan, czyli występuje niedobór właśnie w tej pozycji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Guzików." – po przeliczeniu zapotrzebowania dla 10 sztuk stan magazynowy guzików nie jest niższy od zapotrzebowania, więc nie ma braku.
- "Zamków." – analogicznie, dostępna liczba zamków pokrywa potrzeby wynikające z normy na 10 płaszczy.
- "Skóry czarnej." – mimo że jest to materiał podstawowy, z tabeli wynika, że jej stan magazynowy jest wystarczający względem wyliczonego zapotrzebowania.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonuj obliczenia dla wszystkich pozycji z tabeli, a nie tylko dla "najdroższego" lub "najważniejszego" materiału. Najczęstszy błąd to pominięcie mnożenia przez liczbę sztuk albo pomylenie jednostek miary.
