W zadaniach magazynowo-produkcyjnych tego typu liczy się zapotrzebowanie netto na komponent, czyli ile trzeba realnie dokupić, aby móc zakończyć realizację zamówienia na wyrób gotowy.
Krok 1: zapotrzebowanie brutto. Aparat fotograficzny wymaga obiektywu jako komponentu. Jeżeli w strukturze wyrobu przyjmujemy relację 1:1 (jeden obiektyw na jeden aparat), to zapotrzebowanie brutto na obiektywy jest równe liczbie aparatów, które mają zostać wytworzone.
Krok 2: ustalenie dostępnych ilości. Następnie uwzględnia się zasoby, które już istnieją w systemie:
- zapas w magazynie (stan obiektywów możliwy do wydania na produkcję),
- produkcja w toku (obiektywy, które są już "w drodze" do postaci możliwej do użycia/zużycia – zgodnie z informacją w zadaniu należy je odjąć od potrzeb, bo częściowo pokrywają zapotrzebowanie).
Krok 3: bilansowanie (netting). Stosuje się ogólną zasadę:
zapotrzebowanie netto = zapotrzebowanie brutto − zapas magazynowy − ilość w produkcji w toku
Po podstawieniu wartości podanych w treści/ilustracji do zadania otrzymuje się wynik 280 szt. i to jest ilość obiektywów, którą należy zamówić, aby uzupełnić niedobór i zrealizować zlecenie.
Pozostałe proponowane wyniki są typowe dla błędów rachunkowych: wartość bardzo mała (np. 30 szt.) zwykle wynika z pominięcia zapotrzebowania brutto lub błędnego odczytu danych, a wartości znacznie większe (np. 470 lub 950 szt.) często pojawiają się, gdy ktoś nie odejmuje zapasu/produkcji w toku albo myli, co jest dostępne, a co dopiero potrzebne.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wypisz w jednej linijce: "potrzeba", "mam w magazynie", "mam w toku" i dopiero potem wykonaj jedno odejmowanie. To ogranicza ryzyko błędu znaku.
